ΑΚΟΥΣ ΤΗ ΒΡΟΧΗ;

Δημοσιεύτηκε στον λογοτεχνικό ιστοχώρο http://koukidaki.blogspot.gr/2015/10/blog-post_11.html?spref=f

                         

"..Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε. 
Μας διώχνουνε τα πράγματα,            
κι η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε."

                                                                            Κ. Καρυωτάκης

 ΑΚΟΥΣ ΤΗ ΒΡΟΧΗ;

Ακούς τη βροχή                                                                               εκκωφαντικά που κατατρώει τις σάρκες μας;
Δεν ξεγελάσαμε το θάνατο

Κι έγινα βροχή κι αγέρας
και τριγυρίζω ανάμεσα σε στίχους
στίχους που αθετούν ρίμα και μέτρο
και ανταμώνουν με την άχνη του θανάτου.
Κι έτσι λιπόσαρκος που απόμεινε κι ο βίος
καταφεύγουμε σε παλλόμενους ήχους
για να μπαλώσουμε τις ξέφτιες χαραμάδες του.
Σε δυο αράδες και πέντε λέξεις
οι σκιές των ανθρώπων σφραγίζονται εσαεί

Ακούς τη βροχή                                                                                   εκκωφαντικά που διαβρώνει τις φλέβες μας;
Δεν λογιστήκαμε το θάνατο

Κι έγινα γροθιά και λάβα
και τριγυρίζω ανάμεσα σε στίχους
στίχους που στο κορμί τους
πολλές φορές περπάτησε ο θάνατος.
Κι έμαθα να ξαγρυπνώ με την κραυγή τους
και να υπομένω με τον ασίγαστο πόνο τους
Δάκρυα φωτιάς σκοντάφτουν στις λέξεις
και αγγίζουν τα θλιμμένα φωνήεντα.
Από το άλφα ως το ωμέγα ξεχειλίζουν,
γέρνουν, ακουμπούν στο χαρτί
κι αφουγκράζονται τα μποφόρια
της όξινης βροχής

Ακούς τη βροχή                                                                               εκκωφαντικά που σπιλώνει τις μέρες μας;
Δεν λογαριάσαμε το θάνατο

Κι έγινα λάμψη και κεραυνός
για να φωτίσω την καταιγίδα
και τους τριγμούς της
στα τσακισμένα παραθύρια.
Και οι παλιές αγάπες
με τα στεγνά τα μασημένα λόγια
ξυπνούν και διαβαίνουν την καυτή άμμο
για να χρωματίσουν τ' απύθμενα πέλαγα
και να φυτέψουν το μαχαίρι στου κήτους τη ράχη

Ακούς τη βροχή                                                                               εκκωφαντικά που κατατρώει τις σάρκες μας;
Αναμετρηθήκαμε με το θάνατο

Και γίνηκε πριόνι και πετσοκόβει τα παπούτσια μας
και τα γυμνά μας ποδάρια σέρνονται καταγής.                                          Το άλικο ρούχο τραβώ
απ΄ της πληγής την αφόρμηση
ρούχο φωτιάς κατακόκκινο
και το φυτεύω στο στήθος
φλογάτο γαρίφαλο.

Οι στίχοι κόμπος σφιχτός                                                                                       Κι όμως δεν υπάρχει νεκρός στο τοπίο.
Έχω αφήσει πολύ χώρο ανάμεσα στις λέξεις 
για να περάσει η ζωή.
                                      
              25/7/2015  Καλλιόπη Ιωάν. Δημητροπούλου

ΒΡΟΧΑΡΗΣ ΜΗΝΑΣ

Δημοσιεύτηκε στον λογοτεχνικό ιστότοπο http://tovivlio.net/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%BF-2015-1-4-%CE%BF%CE%BA%CF%84%CF%89%CE%B2%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85/

ΟΔΟΣ ΜΗΤΡΟΣ ΚΑΙ ΑΛΓΟΥΣ

Δημοσιεύτηκε στη λογοτεχνική ιστοσελίδα   http://tovivlio.net/%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%80%CE%B7%CF%82-%CE%B4/ 

                                                                     
                                                                               (στη μάνα της εμπόλεμης Συρίας)
                                                                                                3/9/2015
"Σύννεφο είναι θα περάσει"
μας έλεγες μαμά                                                                                  
και σταύρωνες τα χέρια για να κρύψεις
το τρέμουλο του φόβου.                                                                    
Και διάβηκε το σύννεφο μαμά                                                          
ρεμετζάρει ασύστολα η καταιγίδα                                             
μούσκεψε ο βράχος στο λαγούμι του                                                
και λάσπωσε τα ίχνη της η μέρα                                                         
οι μοίρες οξειδώθηκαν
στην αγκαλιά του μπλε.                                                                                    
Κι άλλαξε χρώμα ο ουρανός                                                               
δάνειο στης θάλασσας
το άγριο ρήγμα                                                                                    
κι απ' την αντένα της ψυχής μας
χάθηκε το στίγμα                                                                                
η ρότα του Οδυσσέα                                                                          
ναυαγός λησμονημένος.                                                                    
Βγήκε η αρμύρα στη στεριά                                                               
ρεφόρτσο η καταιγίδα                                                                         
τριμάρουμε νυχθημερόν                                                                   
με τις μεζούρες ράβοντας
γκρίζα πανιά                                                                                     
σουρούπωσαν κι οι ώρες                                                                  
μα δεν αποκοιμήθηκαν τα κήτη.                                                        
Αλλάζει χρώμα η πληγή                                                                
απ' της αφόρμησης το ρίγος                                                                
και οι θαλασσογλάροι από ψηλά                                                     
με τ' αλμυρό τους δάκρυ                                                                     
ελεγειακά ακροπατούν
στου κοσμοχαλασμού το μένος.                                                          "Όρτσα" φουσκώνουν τα πανιά                                                         
μίλια στα αραδοκύματα
πικρός ο ιδρώτας                                                                                 
και η κραυγή του φάρου                                                                     
ρεσάλτο στη ζωή μας                                                                                                                              
"Πρόσω ολοταχώς"                                                                             
μας φώναζες μαμά και   
"δια θαλάσσης καβατζάρουν οι γενναίοι".
Περπατήσαμε                                                                                    
στην ατραπό του πόνου                                                                      
εσύ μπροστά                                                                                        
κι εμείς στην άβυσσο.                                                                        
Σκούριασαν οι κάβοι στο γιαπί
κόμπους το καραβόσχοινο νετάρει                                                     
και η φωνή μας κόμπος.
Μα δε μας μίλησες ποτέ                                                                    
γι' αδιάβροχο μαμά                                                                             
μήτε για λαιστρυγόνες                                                                      
στου ταξιδιού τις πλεύσεις.
                                           
Αϊλάν

ρεμεντζάρω:δένω σταθερά                                                                                                              
τριμάρω:ρυθμίζω τα πανιά
ρεφόρτσο:δυνάμωμα
καβατζάρω:ξεπερνώ 
νετάρω:ξεμπερδεύω
                                                     13/5/2015

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό http://120lekseis.com/2015/09/20/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%B3%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%83/

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ

Και μέσα στ΄ όνειρο
τρέχει ξανά
εκείνο το παιδί της καταιγίδας
τρέμει το στόμα
τα δόντια του τρίζουν στο φόβο
τα δάχτυλά του μολύβι
σκοτάδι παντού
δρασκελίζει το φράχτη
ψάχνει για απάγκιο στο κρύο
για μια ζεστή κουβέρτα
άπλωσα την αγκαλιά μου
μου χαμογέλασε
βύζαξε το δάχτυλο
κι αποκοιμήθηκε.

Στο παραθύρι λυσσομανά η βροχή
με τον αναίτιο θυμό της
-"το παιδί το παιδί"
ψάχνω στην αγκαλιά μου
για το παγωμένο του χέρι
σκοτάδι παντού

"Το παιδί της καταιγίδας"
παίζει σε κάποιο κανάλι
"προσεχώς η συνέχεια"
διαβάζω στη γκρίζα οθόνη.

©25/5/2015Καλλιόπη Ιωαν. Δημητροπούλου

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό http://fractalart.gr/kalliopi-dimitropoulou-4/

Ένα βιβλίο ανοίγω
και στέκομαι   
στο "καταιγίδα"
μουρμουρητών, 
βοών, κλαυθμώνων
ψηφία πάνε κι έρχονται
λυγμοί, μορφές. ανάγκες
στάλα, σταλαγματιά, σταγόνα
ρυάκια σέρνουν το κουπί
ξεβράζονται ποτάμια
στίχοι ποιούν
βραδύγλωσση μομφή
συλλαβισμοί 
στριμώχνουν τη γραφή
δισύλλαβα ναυάγια
σφαδάζει τ' άψυχο χαρτί
τα δάχτυλα αργόσυρτο μολύβι
άνθρωποι τρέχουν αδειανοί
στο αγοραίον της ζωής
σφουγγίζουν ίδρωτα και δάκρυ
τραυλίζει το άπνοο γιαπί
θλιμμένα τα σοκάκια

το ανήθικο 
του ανθρώπου πλοηγός
το άδικο 
αιχμάλωτο παρόν
η σήψη 
ανεξίτηλος λεκές,  
της εξουσίας 
λάγνο προσωπείο.
21/8/2015 Καλλιόπη Δημητροπούλου

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό http://fractalart.gr/kalliopi-dimitropoulou-3/

                                                                                                            ΑΝΘΡΩΠΕ...

Δωροδόκησα τη λήθη μου

για να σε συναντήσω

Σε βρήκα

στης απόχης σου τα δίχτυα

να σπαρταράς τα γκρίζα

με το καμάκι

χορεύοντας στο πλάι σου

Δε με αντίκρυσες

στο μεγαλείο της ήττας σου

ποδηλατούσες

τους κύκλους της φθοράς σου

διανύοντας

Τέτοια αδεξιότητα

στο ήθος

Θε μου

ούτε Συ

δεν την αντέχεις

 ©ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΙΩΑΝ. ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

    25/9/2005 

                      

ΥΠΟ ΣΚΕΨΗ

Δημοσιεύτηκε στη λογοτεχνική ιστοσελίδα http://tovivlio.net/%CF%85%CF%80%CF%8C-%CF%83%CE%BA%CE%AD%CF%88%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%80%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF/

Ψηλαφίζω τη ζωή  
από τη χοϊκή της γέννα.

Βρέφος ο φόβος 
δε μου 'δωσε 
στερνό αντίο
έφηβη η καρδιά 
στις οπτασίες 
κάνει σινιάλο
αστραπές το μυαλό
φυλλωσιές παραδείσιες 
βλαστάνει.

Σκοντάφτει η ζωή μας
ανοίκεια
η ζωή μας αρμύρα
στη ρότα 
που μας χάραξαν.

 20/8/2015