ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ραδιοφωνική συνέντευξη στη ραδιοφωνική παραγωγό και κοινωνική λειτουργό κ. Σωτηρία Κυρμανίδου. Η συνέντευξη δόθηκε με αφορμή τη βράβευσή μου ( Β! βραβείο) στον 2ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό "Σωτήρης Περτσιούνης" με θέμα "Τα παιδιά"  που διοργάνωσε ο Λαογραφικός Όμιλος  Μελίκης και περιχώρων Ημαθίας (απονομή 12/5/2014). Μιλάμε για την ποίηση, για τη Λογοτεχνία και τη διδακτική της προσέγγιση στη σχολική τάξη, για τον ποιητικό διαγωνισμό και την άψογη εκδήλωση της απονομής των βραβείων.
https://www.youtube.com/watch?v=KTzSvI8Yx-M

Συνέντευξη (με φιλοξενεί το πολιτιστικού περιεχομένου περιοδικό koukidaki) με αναφορές  στο ποιητικό μου έργο και σε διακρίσεις μου.
http://koukidaki.blogspot.gr/2015/04/kalliopi-dimitropoulou-alisachni-chrisoprasino-fyllo.html

http://koukidaki.blogspot.gr/2015/04/kalliopi-dimitropoulou-alisachni-chrisoprasino-fyllo.html




Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας  Παύλος Ανδριάς με φιλοξενεί στον "αυλόγυρό του" και κάνουμε ένα μικρό "κουτσομπολιό".
http://aylogyros.blogspot.gr/2015/06/blog-post_34.html

ΣΑΝ ΤΑ ΣΤΥΛΟ

              Πρώτη δημοσίευση στην πολιτιστικού περιεχομένου ιστοσελίδα http://koukidaki.blogspot.gr/2015/12/san-ta-stylo-kalliopi-dimitropoulou.html

Οι ανθρώπινες σχέσεις διαβιούν

σαν τα στυλό διαρκείας.

Έχουν γραφίδα και μελάνι.

Και είναι εκεί για να γράφουν.

Η ζωή τους κυλά μέσα από το μελάνι

που ενίοτε βάφεται και με χρώμα.

Της χρώσης το άλικο

προσδίδει φλόγα και ένταση.

Η ρέουσα πράσινη ύλη

διαγράφει εξτρίμ καταστάσεις.

Όλα τα υπόλοιπα χρώματα κινούνται

μεταξύ κοινοτυπίας και ρουτίνας.

Το ενδεχόμενο της αχρησίας

τυπώνει ανεξίτηλα στη σάρκα τους

την ημερομηνία της λήξης.

Η λήθη οδηγεί στο μπλοκάρισμα.

Η παράχρηση εγκυμονεί θέματα τοξικότητας.

Το σελοφάν κάλυμμα έχει και αυτό τη σημασία του.

Προστατευτική και βιοτική ένδυση

-και επένδυση θα 'λεγα-

της ποιότητας του περιχομένου.

Η έγκαιρη διαπίστωση της ημίαιμης γραφίδας

με την τριβή σε άγριο σκαρί

και τη ζέση των χνώτων

ίσως -διακεκομμένα πρώτα- και να παράξει ζωή.

Δυο τρία στυλό στο συρτάρι

ασφυκτιούν παγωμένα στο χρόνο.

                                 

                                                                         27/12/2015 Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

Με κόκκινο μελάνι 
φυτεύονται οι λέξεις στ' αγριοκαίρια

απόσταγμα φλογάτο σ' ολόλευκο χαρτί

με τ' ακροδάχτυλα χωμένα μες στο χιόνι 

να κραυγάζουν στους τυφώνες.

Ωσάν βαγόνια στην ορθή σειρά 
περιπλέκονται οι στίχοι

ρόδινο στάλαγμα ξάγρυπνης φωτιάς

αλυχτούν  πάνω σε ημίαιμες γραμμές

από την ζέση του μαέστρου ποιητή

και σπάζουν τους κρυστάλλους της σιωπής.

Κόκκινο μελάνι 
στάζουν τούτα τα ποιήματα

δυο ανάριοι προβολείς μες στην ομίχλη.

                                         

                                                                                    © 26/1/2015 Καλλιόπη Δημητροπούλου

Α! ΠΩΣ ΨΕΥΤΙΣΑΝ ΟΛΑ!

Δημοσιεύτηκε στο http://inner.gr/

” …Α! πώς ψεύτισαν όλα! Αφήσανε στους δρόμους τα χαλάσματα δεν τα προσέχει πια κανείς. Σέρνονται τα παιδιά ξυπόλυτα ούτε που τα γνωρίζουν οι μανάδες
Στους τάφους τα λουλούδια μαραθήκανε και τα σαπίζει η βροχή…”
[Σκυφτοί περάσανε…] Μανόλης Αναγνωστάκης

Ανεβήκαμε στις στέγες εξόριστοι
ν΄αγγίξουμε τα σύννεφα.
Κρεμαστήκαμε από τα τρεμάμενα χείλη τους
Οι παράδοξες ιστορίες τους στα ακροδάχτυλά μας
συλλογές πολλών σιωπών
Τ’ άστρα αμέτρητα
Κι ο χορός τους κρατά το ρυθμό
στο προσκεφάλι των παιδιών
Τα παιδιά που ονειρεύονται χαρταετούς
που τραγουδούν με τα τζιτζίκια στον κόρφο τους
και πετούν με το φτερό της πεταλούδας
Τα παιδιά που έχουν χάσει τον ύπνο τους
και τρέχουν εξόριστα στην καταιγίδα
Ανοίγουμε τα παράθυρα για να ταξιδέψουμε
με τα αραδοκύματα της θάλασσας
κι η θάλασσα πικρή μάς εκδικείται
Με των κοχυλιών τους ψιθύρους φτάνει στον ύπνο μας
το μοιρολόι απ’ τα θαλασσοπούλια:
“Τα παιδιά τα παιδιά μουσκεμένα στάζουν αρμύρα”
Κανείς δεν υποψιάστηκε τα μολυβένια στρατιωτάκια
στου παιχνιδιού τ’ αντάριασμα
που ορθώνονταν και δέρνανε τις παιδικές παλάμες
Ανυποψίαστες και οι μανάδες στριφοδέρνουν τη μπουγάδα
στη σκάφης το λιοπύρι
Μυριάδες χέρια της δουλειάς σαλεύουνε νυχθημερόν
Οι υψικάμινες γροθιές του μόχθου σφίγγουν γερά
και στάζουν τους καημούς τους στα νήπια προσκεφάλια:
“Τα παιδιά τα παιδιά των άγριων θαλασσών
και της ζωής εξόριστης”
Ο ναυαγός προσεύχεται στους φόβους του μεσίστιους
κι οι φόβοι του ξώκοιλαν γυμνοί στα ακροβράχια
Στα λαγούμια των βράχων και στων σπηλαίων τη μήτρα
οι νυχτερίδες σέρνουν τις κραυγές απ΄τα κλαψοπούλια
και των νεογνών τους το παγωμένο βλέμμα
Τα παιδιά των γκρεμών με τα τρεμάμενα χέρια
τρίζουν τα δόντια απ΄το φόβο
Στα έρημα τα οικόπεδα με τα συρματοπλέγματα
και τις τσουκνίδες
αλυχτάει το κατάδικο κλάμα τους
Το όραμα κρυφάκουγε
και σκούπισε το υγρό του δάκρυ
Αμόλυντο δάκρυ σταλάζει στων καιρών την αρμύρα
στην οργισμένη της ράχη κυλάει
και χαράσσει με κατακόκκινο αίμα
στου χρέους τη σάρκα τη λέξη
“Επείγον”.

8/10/2015 Καλλιόπη Ιωάν. Δημητροπούλου

ΑΚΟΥΣ ΤΗ ΒΡΟΧΗ;

Δημοσιεύτηκε στον λογοτεχνικό ιστοχώρο http://koukidaki.blogspot.gr/2015/10/blog-post_11.html?spref=f

                         

"..Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε. 
Μας διώχνουνε τα πράγματα,            
κι η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε."

                                                                            Κ. Καρυωτάκης

 ΑΚΟΥΣ ΤΗ ΒΡΟΧΗ;

Ακούς τη βροχή                                                                               εκκωφαντικά που κατατρώει τις σάρκες μας;
Δεν ξεγελάσαμε το θάνατο

Κι έγινα βροχή κι αγέρας
και τριγυρίζω ανάμεσα σε στίχους
στίχους που αθετούν ρίμα και μέτρο
και ανταμώνουν με την άχνη του θανάτου.
Κι έτσι λιπόσαρκος που απόμεινε κι ο βίος
καταφεύγουμε σε παλλόμενους ήχους
για να μπαλώσουμε τις ξέφτιες χαραμάδες του.
Σε δυο αράδες και πέντε λέξεις
οι σκιές των ανθρώπων σφραγίζονται εσαεί

Ακούς τη βροχή                                                                                   εκκωφαντικά που διαβρώνει τις φλέβες μας;
Δεν λογιστήκαμε το θάνατο

Κι έγινα γροθιά και λάβα
και τριγυρίζω ανάμεσα σε στίχους
στίχους που στο κορμί τους
πολλές φορές περπάτησε ο θάνατος.
Κι έμαθα να ξαγρυπνώ με την κραυγή τους
και να υπομένω με τον ασίγαστο πόνο τους
Δάκρυα φωτιάς σκοντάφτουν στις λέξεις
και αγγίζουν τα θλιμμένα φωνήεντα.
Από το άλφα ως το ωμέγα ξεχειλίζουν,
γέρνουν, ακουμπούν στο χαρτί
κι αφουγκράζονται τα μποφόρια
της όξινης βροχής

Ακούς τη βροχή                                                                               εκκωφαντικά που σπιλώνει τις μέρες μας;
Δεν λογαριάσαμε το θάνατο

Κι έγινα λάμψη και κεραυνός
για να φωτίσω την καταιγίδα
και τους τριγμούς της
στα τσακισμένα παραθύρια.
Και οι παλιές αγάπες
με τα στεγνά τα μασημένα λόγια
ξυπνούν και διαβαίνουν την καυτή άμμο
για να χρωματίσουν τ' απύθμενα πέλαγα
και να φυτέψουν το μαχαίρι στου κήτους τη ράχη

Ακούς τη βροχή                                                                               εκκωφαντικά που κατατρώει τις σάρκες μας;
Αναμετρηθήκαμε με το θάνατο

Και γίνηκε πριόνι και πετσοκόβει τα παπούτσια μας
και τα γυμνά μας ποδάρια σέρνονται καταγής.                                          Το άλικο ρούχο τραβώ
απ΄ της πληγής την αφόρμηση
ρούχο φωτιάς κατακόκκινο
και το φυτεύω στο στήθος
φλογάτο γαρίφαλο.

Οι στίχοι κόμπος σφιχτός                                                                                       Κι όμως δεν υπάρχει νεκρός στο τοπίο.
Έχω αφήσει πολύ χώρο ανάμεσα στις λέξεις 
για να περάσει η ζωή.
                                      
              25/7/2015  Καλλιόπη Ιωάν. Δημητροπούλου

ΒΡΟΧΑΡΗΣ ΜΗΝΑΣ

Δημοσιεύτηκε στον λογοτεχνικό ιστότοπο http://tovivlio.net/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%BF-2015-1-4-%CE%BF%CE%BA%CF%84%CF%89%CE%B2%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85/

ΟΔΟΣ ΜΗΤΡΟΣ ΚΑΙ ΑΛΓΟΥΣ

Δημοσιεύτηκε στη λογοτεχνική ιστοσελίδα   http://tovivlio.net/%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%80%CE%B7%CF%82-%CE%B4/ 

                                                                     
                                                                               (στη μάνα της εμπόλεμης Συρίας)
                                                                                                3/9/2015
"Σύννεφο είναι θα περάσει"
μας έλεγες μαμά                                                                                  
και σταύρωνες τα χέρια για να κρύψεις
το τρέμουλο του φόβου.                                                                    
Και διάβηκε το σύννεφο μαμά                                                          
ρεμετζάρει ασύστολα η καταιγίδα                                             
μούσκεψε ο βράχος στο λαγούμι του                                                
και λάσπωσε τα ίχνη της η μέρα                                                         
οι μοίρες οξειδώθηκαν
στην αγκαλιά του μπλε.                                                                                    
Κι άλλαξε χρώμα ο ουρανός                                                               
δάνειο στης θάλασσας
το άγριο ρήγμα                                                                                    
κι απ' την αντένα της ψυχής μας
χάθηκε το στίγμα                                                                                
η ρότα του Οδυσσέα                                                                          
ναυαγός λησμονημένος.                                                                    
Βγήκε η αρμύρα στη στεριά                                                               
ρεφόρτσο η καταιγίδα                                                                         
τριμάρουμε νυχθημερόν                                                                   
με τις μεζούρες ράβοντας
γκρίζα πανιά                                                                                     
σουρούπωσαν κι οι ώρες                                                                  
μα δεν αποκοιμήθηκαν τα κήτη.                                                        
Αλλάζει χρώμα η πληγή                                                                
απ' της αφόρμησης το ρίγος                                                                
και οι θαλασσογλάροι από ψηλά                                                     
με τ' αλμυρό τους δάκρυ                                                                     
ελεγειακά ακροπατούν
στου κοσμοχαλασμού το μένος.                                                          "Όρτσα" φουσκώνουν τα πανιά                                                         
μίλια στα αραδοκύματα
πικρός ο ιδρώτας                                                                                 
και η κραυγή του φάρου                                                                     
ρεσάλτο στη ζωή μας                                                                                                                              
"Πρόσω ολοταχώς"                                                                             
μας φώναζες μαμά και   
"δια θαλάσσης καβατζάρουν οι γενναίοι".
Περπατήσαμε                                                                                    
στην ατραπό του πόνου                                                                      
εσύ μπροστά                                                                                        
κι εμείς στην άβυσσο.                                                                        
Σκούριασαν οι κάβοι στο γιαπί
κόμπους το καραβόσχοινο νετάρει                                                     
και η φωνή μας κόμπος.
Μα δε μας μίλησες ποτέ                                                                    
γι' αδιάβροχο μαμά                                                                             
μήτε για λαιστρυγόνες                                                                      
στου ταξιδιού τις πλεύσεις.
                                           
Αϊλάν

ρεμεντζάρω:δένω σταθερά                                                                                                              
τριμάρω:ρυθμίζω τα πανιά
ρεφόρτσο:δυνάμωμα
καβατζάρω:ξεπερνώ 
νετάρω:ξεμπερδεύω
                                                     13/5/2015