Ασυντήρητες σχέσεις

Πρώτη δημοσίευση στο http://koukidaki.blogspot.gr/2016/08/asyntirites-sheseis.html

Στρέφω το βλέμμα στον κήπο
που χρόνια έχει θρασέψει...
Δυο τρία παλιά μελανοδοχεία
-ομίχλη υγραίνει τον χώρο,
έλιωσε παρατημένο το λευκό το χαρτί-
κι εκείνη η φθαρμένη καρέκλα
των παιδίσιων κυμβάλων
άλλαξε σχήμα.
Μοιάζει με θλιμμένο παλιάτσο
σε άδεια σκηνή.

Καθώς πλησιάζω
στρέφει το πρόσωπό της
κλείνει το στόμα
κι αρνείται να με αναγνωρίσει.

Νυχτώνει καιρό.
Οι ρυτίδες της γινήκαν στριφνές αυλακιές
πιότερες οι απουσίες
οι όργητες γιγάντιες δρασκελιές
και φυγαδεύουν λιμνάζοντα αισθήματα
από το εγκαταλειμμένο στρατόνι.

Αγγίζω ένα τέλι
από τη σκιερή της σιωπή.
Μα πόσο λυπάμαι
που δεν κορφοκόπησα εδώ και χρόνια
τα τόσο σπουδαία της άνθια.

                                                       ©13/8/2016 Κ.Δ

ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΙΣ (ΕΜΜΕΤΡΗ ΚΡΙΤΙΚΗ)

Δημοσιεύτηκε στη λογοτεχνική ιστοσελίδα  http://www.bonsaistories.gr/%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B9%CF%83/

"Ερέβους έλευσις":
ενήλικη καταμέτρησις
περί αποσιωπήσεων ενδοσκόπησις
περί ροής του ΑΕΝΑΟΥ βίου,
της απουσίας, των δακρύων.
Αυτό είναι τέχνη.
Στίχος μεστός, δομημένος 
στης μοναξιάς το νιο συνονθύλευμα
με τις επιφυλάξεις του,
τις κραυγαλέες σιωπές του,
με τις απαριθμήσεις του έσω βίου, 
τα τιμαλφή του σε χρόνους παρελθοντικούς.
Αυτό είναι τέχνη. 
Στίχος ειρωνικός και μεταμφιέζεται...
Λες έρως.
Λες θάνατος.
Και το αιολικό σου ασκί διαρρηγνύει τη βαρύτητα του χρόνου.
Αυτό είναι τέχνη.
Φευγάτος έρωτας
λανθάνων θάνατος
αποσιωπητικών -πολλών αποσιωπητικών- ελεύσεις.
Αυτό είναι τέχνη. 
Ο αδάμαστος λόγος σου
συστρατεύεται τις νύχτες με τον φόβο
ξορκίζει μαινάδες αποδράσεις,
αποφράδες αφίξεις,
πυρώνει την πένα σου.
Ο άνθρωπος προσδοκά
πορεία μες στην πορεία του. 
Αυτό είναι τέχνη.
Με το τσιγάρο για άναμμα
κι εσύ το προσάναμμα.
Αυτό είναι τέχνη.
Να κλίνεις τα συστατικά της ποιήσεως
στις πτώσεις της περισυλλογής σου:
Η ηχώ
της επαναλήψεως
την μνήμην
τα οικιακά -πρωτίστως- τα οικιακά...σύμβολα.
Αυτό είναι τέχνη.
Ο έρωτας με τις υποψίες της μακροημέρευσης
στα μελτέμια του χείλη,
στις μπρούτζινες αποδημίες του
με τις αποχωρήσεις του,
με τις απουσίες του όλες παρούσες.
Αυτό είναι τέχνη.
Στο δίσημο του πανδαμάτορα χρόνου
στην αυγή και στη δύση του γκρεμίσματος
στην ύπαρξη των διδακτορικών σου -μνήμη, φόβος, νύχτα-
και στην ανυπαρξία του όλου -κατακερματισμένο όλο-.
Αυτό είναι τέχνη.
Στη σαγήνη των ξοφλημένων ονείρων 
και στην υποβόσκουσα ελπίδα 
για το ξημέρωμα του συννεφιασμένου ήλιου.
Η ποίηση μέσα στο έρεβος
για τις αμυδγαλιές που δεν ανθίσανε 
για τις αμυγδαλιές που δεν θα ανθίσουν.
Αυτό είναι τέχνη.
Η ποίηση μνήμη.
Η μνήμη μοναξιά.
Η μοναξιά ήλιος.
Κυκλώνει την πορεία του
ματώνει τις ανατολές σου. 
Το φεγγάρι απέδρασε
κι εκείνο το "πικάπ φθινόπωρο"
-το ανταμικό-
μεταποιώντας άσμα δικό σου
ποιεί την ύψιστη τέχνη του λόγου.
Θυμήσου ποιητή του ερέβους
τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται...
ως αειθαλές έχεις τύχη
να καλημερίζεις ολόκληρο το αλφάβητο
και να χαράζεις πορεία 
στους συντονισμούς του ουρανού σου...
Αυτό είναι τέχνη.
Αυτό είναι η τέχνη σου.

Στον νεαρό ποιητή Βιργίλιο Βεργή για την πρώτη του ποιητική συλλογή
"Ερέβους έλευσις: εφηβική καταμέτρησις" , εκδόσεις Ιωλκός.                        
3/7/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

Αγγελτήριο

                                                       

Χτες βράδυ

τη θηριώδη νύχτα 

οι δρόμοι

φόρεσαν το κατακόκκινο πουκάμισο

-το πολυφορεμένο-

αμείλικτης προέλευσης

σε ξεχειλωμένη ύφανση 

και άγρια υφή

με μανικετόκουμπα

σάρκας τεθλασμένα οστά.

Είναι αγορασμένα σε πολλά χρώματα

για να ταιριάζουν με όλους τους νεκρούς.

Στην ετικέτα διαβάζω

σε καμιά πλύση δεν ατμίζει ο αιμάτινος λεκές.

Κάποιος πόλεμος 

επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος

ξυρίζει το χώμα

σαρώνει τα φύλλα που πέφτουν

και τυλίγει στις κολόνες

αγγελτήρια θανάτου.

                                                           
                                                    16/7/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

ΑΜΦΙΔΡΟΜΗ ΜΕΤΡΗΣΗ

Δημοσιεύτηκε στο http://koukidaki.blogspot.gr/2016/07/amfidromi-metrisi-kalliopi-dimitropoulou.html

Κοιμήσου αγέρα
Μην κροταλίζεις τα τρυφερά μου
Μην κροταλίζεις τη σκόνη μου
Από τα τόσα που μου χάρισες
τα περισσότερα σου τα δίνω πίσω
Δεν επιθυμώ να χηρέψουν τα βήματά σου
Είναι και δικοί μου στεναγμοί
Στοιβάξου στο χρόνο
μας ορίζει και τους δυο
Ετούτος μονάχα θα απομείνει
με τις αναμετρήσεις του
Σε φιλώ με ένα κλάμα
Θα σε αποχαιρετήσω με την αποδημία μου.
                                 
11/7/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

Ποια θάλασσα;

Πρώτη δημοσίευση
 http://www.bonsaistories.gr/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CE%B8%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%B1/

Μια στιβαρή ανάσα
ένα καλόπνοο χέρι
και η θάλασσα,
εκείνη που ανεμίζει τις θλίψεις
που ανασηκώνει τα δάκρυα στους ώμους της
και ξεθυμαίνει στα καλοκαίρια μας.
Απαντοχή και απάγκιο 
η αρμύρα από τα βράχια της
οι σελίδες των ανασηκωμένων κυμάτων 
τα μπουγαρίνια στα μπλε παραθύρια της.
Στο φευγιό της ταξιδεύουν τα απωθημένα καράβια μας
συμπλέουν με τις θύμησες
αναριγούν στους γκρεμούς της με των ονείρων το χάραγμα.

Μια θάλασσα πράσινη από πινέλα της άνοιξης
ποντοπόρα και φιλήδονη Νόηση
πυρώνει ιέρεια στο βωμό του λόγου
κι εσύ στα μελτέμια της αεί.

Κάποιος μας μίλησε για αγάπη
για της αστραπόβοντης δίνης το οξύνουν
για του ήλιου το εύγλωττο στέμμα
καταμεσής της αρχαίας πομπής.
Στα ειδωλόθυτα γέρνει η γενναία υπόκλιση
κλίνει των ρημάτων ο ευπροσήγορος χρόνος.
Κάποιος γονατίζει στο τάμα του
ευλογητός και ευλογημένος
ανταμώνει με τα καράβια της καλλίκομης λέξης
αγκιστρώνει τους ανεμοδίνητους κάβους της ποίησης
με τους αρμούς της ευφράδειας
δοξεύει τις χρυσές και πύρινες πλεύσεις του.

Κάποιος πύρωσε τη θάλασσα
απόσταξε το κύμα.

                                                           1/7/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

Aτάξιδο

Δημοσιεύτηκε στο πολιτιστικού περιεχομένου
http://koukidaki.blogspot.gr/2016/06/ataksido.html

"La promesse", de René Magritte

  

Στα χέρια σου λυγμός κατοικώ

της αυγής μια θαλπωρή αχτίδα

στέκει μετέωρη στου αποχωρισμού το δάκρυ.

Στο βλέμμα σου ψηλώνει το αγνάντεμα 

στου καραβιού το πελαγίσιο ανάστημα.

Φεύγεις στ΄απομεσήμερο χάδι. 

Φεύγεις με το σακάκι στον ώμο

να μετρά κάβους στους όρκους μας.

Σου κουνώ το μαντήλι

λευκό με λεβάντα του Απρίλη.

Ποιος μας έκρυψε την άνοιξη;

Ποιος λαβώνει το πελαγίσιο  αγέρι;

O ιδρώτας αρμύρα μετρά 

και γράφει ποιήματα. 

Ματώνουν τα σκαριά της υπομονής 

μπλε γαρνιτούρες 

στο άθρησκο λιμάνι.

Mατώνεις. 

Ποιος θεός σού κούρσεψε τη λύπη;

Ποια θάλασσα σού χάραξε το εύξεινο μίλι;

                           
                                                                               23/6/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

ΗΧΟΙ ΒΡΟΧΗΣ

Πρώτη δημοσίευση http://koukidaki.blogspot.gr/2016/05/ichi-vrohis-kalliopi-dimitropoulou.html

Ολάκερη τη νύχτα 

αράδιαζε η βροχή τους ήχους της.

'Εστηνε υπεκφυγές στο νου 

με τις στάλες της κόμπο σφιχτό

στο αξημέρωτο βιβλίο της.

Σαν νότες απαλής μουσικής 

το δάκρυ της ρέει 

στου ουρανού τον κατήφορο 

με τα ναυάγια της σύννεφα 

σπασμένα φωνήεντα

να ταξιδεύουν μεσίστια

στου χαρτιού τις εύθραυστες ράγες. 

Απέραντος ο ουρανός από υποσχέσεις

με το ουράνιο τόξο στο τραπέζι του

να μας φιλεύει την ελπίδα της ρέμβης

ένας ηλιόχρωμος κύκλος μακριά ως τη θάλασσα

μια ιριδίζουσα απόχρωση βαθιά μέχρι το κόκαλο.

Όχι δεν τη φοβάμαι τη βροχή

στην ερημιά του ύπνου

πάντα μετά τ΄απόδειπνο 

μια Κυριακή του όρθρου ξημερώνει.

Θείες οι συνάξεις των νερών

Θείο το ντέφι της άνοιξης

Άγιος ο έρωτας.