Και ο Αντώνιος απολείπειν Θεόν ποιητά μου

Δημοσιεύτηκε στο Πολιτιστικού περιεχομένου
 https://koukidaki.blogspot.gr/2016/11/kai-o-antonios-apoleipein-theon-poiita-mou.html

                                                  Κολάζ  Πίνακας: Διογένης Παπαδόπουλος

Στέκω παράταιρα 

κι αδράχνω τα προπατορικά μου.

Στο σύθαμπο μέλλον αιωρείται

της οικουμένης το ακυβέρνητο

στου ριζιμιού το σπιτικό κατοικεί η αγρύπνια

χάσκουν στο λίκνο τους τα απόβλητα όνειρα

κρυσταλλώνει το αρμυρόσκαφτο στέρνο

και στέκει όλο αξόδευτο.

Ποιος αγοράζει νεκρούς;

-θα μου πείτε-.

Σωστά 

μονάχοι στη ζωή 

διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους 

μονάχοι και στο θάνατο.

Μια θάλασσα σπαργάνωσα με ήλιο

από εκείνη τη δοξαστική του Ελύτη ηλιόπετρα 

την αλεύκαντη στους αιθέρες.

Στο κορμί της σοδεύω το εύρρωστο ήμαρ

εκειό που μας έχει απομείνει.

«Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον»*

και ο Αντώνιος απολείπειν Θεόν, ποιητά μου.

Ο αόρατος θίασος 

δεν εφημερεύει πλέον με εξαίσιες μουσικές 

δε νυχτεύει στο σφρίγος της Αλεξάντρειας

αθρήνητη η πόλις εάλω.

Ολονυχτίς τραβούσαμε κουπί

βάρκα τη βάρκα και πιάσαμε ξέρα.

Κανείς δεν εγνώριζε για το φονικό

μονάχα κάποιοι ναύτες

κάτι ψιθύρισαν στο λοστρόμο

σαν έτοιμοι από καιρό, σα θαρραλέοι            

*στίχος Κ. Καβάφη                                            

2/11/2016 copyright ©Καλλιόπη Δημητροπούλου

ΚΙ ΕΣΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ (ΕΜΜΕΤΡΗ ΚΡΙΤΙΚΗ)

Ανταύγειες γαλήνης οι φθόγγοι σου,
πλεξούδες αγάπης
και μια ψυχή όπου δακρύζει
με το πετάρισμα της πεταλούδας. 

Να ταξιδέψεις λες
ως την άκρια του ορίζοντα,
εκεί όπου απλώνεις το ξαφνιασμένο σου όνειρο,
όπου τα αγκομαχητά του αγέρα
στήνουν φωλιές στο χαμόγελο,
συλλαβίζουν απωθημένους ουρανούς
και αιωρούνται ακροβάτες
οι απώλεις της πλάσης.

Λες να ταξιδέψεις
ως τη σάρκα της άνοιξης
και τα αχνοπερπατήματά της,
ως το γκρίζο είδωλο των ματιών της,
ν΄ αγγίξεις το φιλήδονο μυστήριο, που κρύβουν
και να μελώσεις, λες
την επτάσοφη μελαγχολία τους
-επίκτητο μπόλιασμα μιας πονεμένης ανάσας,
ίσως και της μοίρας το γραμμένο-.

Να ταξιδέψεις, λες
ως την άκρια της θάλασσας,
να επικαλεστείς την κυρά του Κάστρου,
την αφέντρα του Πελάγους,
για ν' απιθώσεις στις φτερούγες της
τους λυγμούς του ανέμου.

Και μας συστήνεσαι, λέω, 
αγέρωχη σμίλη του ωραίου
μέσα από τα δυο του μάτια
-μάτια χρυσάνθεμα κι ανθίζαν Οκτώβρη-.

Και μας χαρίζεσαι, λέω, 
ως άπλετη αγάπη.
Εκείνη που ξεστράτισε στο γαϊτανάκι της ζωής
και θρυμματισμένη ακουμπά
στον πρώτο τον στίχο,
όταν οι χυμοί σώνονται 
κι ο ήλιος καίει τα σίδερα.
Εκείνη που ψηλώνει
κάθε φορά, που ξαναγεννιέται η ελπίδα
κάθε φορά, που η καρδιά σφουγγίζει το δάκρυ,
το μετουσιώνει σε βάλσαμο 
και λειαίνει της ζωής το σκληρό προσωπείο.

Και να μας ξοδευτείς σαν διδαχή, πεθύμησες,
σαν πάλη αέναη και αιματόβρεχτη δίνη
μόνη στον καφενέ,
μόνη στο κύμα,
μόνη να καταδύεσαι στης ανημπόριας τη φυλακή, 
στη σιγαλιά της νύχτας
και να μας θυμίζεις ωσάν απορημένη σελήνη:
«Θέλει τόλμη η μοναξιά...
Μόνη στη ζωή
Κατάμονη στο θάνατο».

Της πένας σου το δύστρατο μονοπάτι
αντάρα στης νυχτιάς τ΄ απρόσμενο γδάρσιμο,
φλογάτη μελάνη στης σιωπής τ΄ αστραπόβροντο.
Η ποίηση τρυπώνει στο σκοτεινό σου δωμάτιο
επιβλητικός κι απρόσκλητος επισκέπτης,
αγναντεύει τον κρατήρα,
πλημμυρίζει η λάβα
μιας πένθιμης νότας το τέλι,
προσμετρά απουσίες
και υπέρλογες θυσίες.

«Ανέβα καλέ μου τα σκαλιά...
Θα καταλάβω την ηχώ των βημάτων σου;
Ξέχασα μάλλον...»,  λες.
Είναι τότε που η ποίηση 
σου κρατά το τρεμάμενο χέρι
με τη μορφή του στολίδι στο δάχτυλο,
γλυκό καρφίτσωμα στο πέτο
κι αγγίζει τα ηχηρά βήματα της ανάμνησης.

Κι εσύ τότε η ποιήτρια,
ο ναυαγός στο υφαντό 
του χαρμόλυπου αργαλειού σου
με τον φόκο μέσα στις πλέξεις του,
που σαν ξεφλουδίσει η χρώση του,
θα φανεί το νιόφερτο ποίημα.

Κι εσύ ο Άνθρωπος,
η ακύμαντη θάλασσα,
μια νοτισμένη ανταύγεια στο φως
κι όταν δέηση γνέψεις στο νοτιά
«Σιωπούν οι άνθρωποι 
σιωπά κι ο Θεός».

( Για την Ποιητική συλλογή "Υφάδι ζωής" της λογοτέχνιδας Σωτηρίας Κυρμανίδου)

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΡΟΥΧΑ

 Πρώτη δημοσίευση http://www.bonsaistories.gr/%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%B1-%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%87%CE%B1/

                                         
                                           Πίνακας: Σικελιώτης Γιώργος-Μαυροφόρες


Εκείνη την εποχή
οι γυναίκες της χώρας Σολλύργ
φορούσαν μαύρα ρούχα
με πιέτες πόνου
και είχαν λυτά τα μαλλιά τους. 
Η Εκάβη αιχμάλωτη Τρωάδα κραυγή
στου πολέμου τα σπλάχνα.
Η Δήμητρα ικέτιδα στον Άδη 
για την απαχθείσα κόρη.
Άδει της Αντιγόνης ο θρηνητικός κομμός.
Μιλούσαν χαμηλόφωνα σαν σε μουσείο
και κατάπιναν τα πικρά φάρμακα
της αδικημένης σποράς τους.
Μόνο ο ξεναγός φορούσε τη γλώσσα
της απόλυτης κυριαρχίας
φούσκωνε το στέρνο της επικράτησης
με τους δόλιους ακροβατισμούς του
και ζάρωναν τα αγάλματα
από της ύβρεως το ανάστημα.
«Μακριά από τα χαλασμένα δόντια»
φώναζαν δυνατά οι φύλακες.
Από τότε όλες τις Κυριακές
οι αρτηρίες του χρόνου
είναι γεμάτες από άλμη θάλασσας. 
Όχι εκείνης της γαλάζιας
που σου υπόσχεται ταξίδια
με ταχύπλοα ηλιοκροταλίσματα
πίσω από χαρούμενες κουρτίνες
και δροσερά αφεψήματα.
Της άλλης της κυματερής 
και αδίσταχτης πόρνης
που τρέφεται με προδομένα κορμιά
και αδηφάγα πέλματα.
Από τότε όλες οι γυναίκες τις Κυριακές
φορούν μαύρα ρούχα
με πιέτες πόνου
και έχουν λυτά τα μαλλιά τους.

ΗΧΟΙ ΣΙΩΠΗΣ

Σιωπή

η πιο μεγάλη κουβέντα

παράταιρη και οδοσήμαντη

στέλνει επιστολές 

στους απερίσκεπτους άλλους

όχι από άγνοια ή κάποιον θάνατο

από πλήρη διαύγεια 

και με αντίστασης πέλματα.

Σιωπή

η πιο κραυγαλέα κουβέντα

θροΐζει ο ύπνος της

σε μιαν έρημο μ΄ ένα παράθυρο

πίσω από άδειους εγκέφαλους

και μυστήριους κώδικες.

Γυναίκα με στέρνο λέοντος;

Ίσως κάποιος μια μέρα

να λύσει το αίνιγμα.

                        20/8/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

Ασυντήρητες σχέσεις

Πρώτη δημοσίευση στο http://koukidaki.blogspot.gr/2016/08/asyntirites-sheseis.html

Στρέφω το βλέμμα στον κήπο
που χρόνια έχει θρασέψει...
Δυο τρία παλιά μελανοδοχεία
-ομίχλη υγραίνει τον χώρο,
έλιωσε παρατημένο το λευκό το χαρτί-
κι εκείνη η φθαρμένη καρέκλα
των παιδίσιων κυμβάλων
άλλαξε σχήμα.
Μοιάζει με θλιμμένο παλιάτσο
σε άδεια σκηνή.

Καθώς πλησιάζω
στρέφει το πρόσωπό της
κλείνει το στόμα
κι αρνείται να με αναγνωρίσει.

Νυχτώνει καιρό.
Οι ρυτίδες της γινήκαν στριφνές αυλακιές
πιότερες οι απουσίες
οι όργητες γιγάντιες δρασκελιές
και φυγαδεύουν λιμνάζοντα αισθήματα
από το εγκαταλειμμένο στρατόνι.

Αγγίζω ένα τέλι
από τη σκιερή της σιωπή.
Μα πόσο λυπάμαι
που δεν κορφοκόπησα εδώ και χρόνια
τα τόσο σπουδαία της άνθια.

                                                       ©13/8/2016 Κ.Δ

ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΙΣ (ΕΜΜΕΤΡΗ ΚΡΙΤΙΚΗ)

Δημοσιεύτηκε στη λογοτεχνική ιστοσελίδα  http://www.bonsaistories.gr/%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B9%CF%83/

"Ερέβους έλευσις":
ενήλικη καταμέτρησις
περί αποσιωπήσεων ενδοσκόπησις
περί ροής του ΑΕΝΑΟΥ βίου,
της απουσίας, των δακρύων.
Αυτό είναι τέχνη.
Στίχος μεστός, δομημένος 
στης μοναξιάς το νιο συνονθύλευμα
με τις επιφυλάξεις του,
τις κραυγαλέες σιωπές του,
με τις απαριθμήσεις του έσω βίου, 
τα τιμαλφή του σε χρόνους παρελθοντικούς.
Αυτό είναι τέχνη. 
Στίχος ειρωνικός και μεταμφιέζεται...
Λες έρως.
Λες θάνατος.
Και το αιολικό σου ασκί διαρρηγνύει τη βαρύτητα του χρόνου.
Αυτό είναι τέχνη.
Φευγάτος έρωτας
λανθάνων θάνατος
αποσιωπητικών -πολλών αποσιωπητικών- ελεύσεις.
Αυτό είναι τέχνη. 
Ο αδάμαστος λόγος σου
συστρατεύεται τις νύχτες με τον φόβο
ξορκίζει μαινάδες αποδράσεις,
αποφράδες αφίξεις,
πυρώνει την πένα σου.
Ο άνθρωπος προσδοκά
πορεία μες στην πορεία του. 
Αυτό είναι τέχνη.
Με το τσιγάρο για άναμμα
κι εσύ το προσάναμμα.
Αυτό είναι τέχνη.
Να κλίνεις τα συστατικά της ποιήσεως
στις πτώσεις της περισυλλογής σου:
Η ηχώ
της επαναλήψεως
την μνήμην
τα οικιακά -πρωτίστως- τα οικιακά...σύμβολα.
Αυτό είναι τέχνη.
Ο έρωτας με τις υποψίες της μακροημέρευσης
στα μελτέμια του χείλη,
στις μπρούτζινες αποδημίες του
με τις αποχωρήσεις του,
με τις απουσίες του όλες παρούσες.
Αυτό είναι τέχνη.
Στο δίσημο του πανδαμάτορα χρόνου
στην αυγή και στη δύση του γκρεμίσματος
στην ύπαρξη των διδακτορικών σου -μνήμη, φόβος, νύχτα-
και στην ανυπαρξία του όλου -κατακερματισμένο όλο-.
Αυτό είναι τέχνη.
Στη σαγήνη των ξοφλημένων ονείρων 
και στην υποβόσκουσα ελπίδα 
για το ξημέρωμα του συννεφιασμένου ήλιου.
Η ποίηση μέσα στο έρεβος
για τις αμυδγαλιές που δεν ανθίσανε 
για τις αμυγδαλιές που δεν θα ανθίσουν.
Αυτό είναι τέχνη.
Η ποίηση μνήμη.
Η μνήμη μοναξιά.
Η μοναξιά ήλιος.
Κυκλώνει την πορεία του
ματώνει τις ανατολές σου. 
Το φεγγάρι απέδρασε
κι εκείνο το "πικάπ φθινόπωρο"
-το ανταμικό-
μεταποιώντας άσμα δικό σου
ποιεί την ύψιστη τέχνη του λόγου.
Θυμήσου ποιητή του ερέβους
τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται...
ως αειθαλές έχεις τύχη
να καλημερίζεις ολόκληρο το αλφάβητο
και να χαράζεις πορεία 
στους συντονισμούς του ουρανού σου...
Αυτό είναι τέχνη.
Αυτό είναι η τέχνη σου.

Στον νεαρό ποιητή Βιργίλιο Βεργή για την πρώτη του ποιητική συλλογή
"Ερέβους έλευσις: εφηβική καταμέτρησις" , εκδόσεις Ιωλκός.                        
3/7/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου