Ποια θάλασσα;

Πρώτη δημοσίευση
 http://www.bonsaistories.gr/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CE%B8%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%B1/

Μια στιβαρή ανάσα
ένα καλόπνοο χέρι
και η θάλασσα,
εκείνη που ανεμίζει τις θλίψεις
που ανασηκώνει τα δάκρυα στους ώμους της
και ξεθυμαίνει στα καλοκαίρια μας.
Απαντοχή και απάγκιο 
η αρμύρα από τα βράχια της
οι σελίδες των ανασηκωμένων κυμάτων 
τα μπουγαρίνια στα μπλε παραθύρια της.
Στο φευγιό της ταξιδεύουν τα απωθημένα καράβια μας
συμπλέουν με τις θύμησες
αναριγούν στους γκρεμούς της με των ονείρων το χάραγμα.

Μια θάλασσα πράσινη από πινέλα της άνοιξης
ποντοπόρα και φιλήδονη Νόηση
πυρώνει ιέρεια στο βωμό του λόγου
κι εσύ στα μελτέμια της αεί.

Κάποιος μας μίλησε για αγάπη
για της αστραπόβοντης δίνης το οξύνουν
για του ήλιου το εύγλωττο στέμμα
καταμεσής της αρχαίας πομπής.
Στα ειδωλόθυτα γέρνει η γενναία υπόκλιση
κλίνει των ρημάτων ο ευπροσήγορος χρόνος.
Κάποιος γονατίζει στο τάμα του
ευλογητός και ευλογημένος
ανταμώνει με τα καράβια της καλλίκομης λέξης
αγκιστρώνει τους ανεμοδίνητους κάβους της ποίησης
με τους αρμούς της ευφράδειας
δοξεύει τις χρυσές και πύρινες πλεύσεις του.

Κάποιος πύρωσε τη θάλασσα
απόσταξε το κύμα.

                                                           1/7/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

Aτάξιδο

Δημοσιεύτηκε στο πολιτιστικού περιεχομένου
http://koukidaki.blogspot.gr/2016/06/ataksido.html

"La promesse", de René Magritte

  

Στα χέρια σου λυγμός κατοικώ

της αυγής μια θαλπωρή αχτίδα

στέκει μετέωρη στου αποχωρισμού το δάκρυ.

Στο βλέμμα σου ψηλώνει το αγνάντεμα 

στου καραβιού το πελαγίσιο ανάστημα.

Φεύγεις στ΄απομεσήμερο χάδι. 

Φεύγεις με το σακάκι στον ώμο

να μετρά κάβους στους όρκους μας.

Σου κουνώ το μαντήλι

λευκό με λεβάντα του Απρίλη.

Ποιος μας έκρυψε την άνοιξη;

Ποιος λαβώνει το πελαγίσιο  αγέρι;

O ιδρώτας αρμύρα μετρά 

και γράφει ποιήματα. 

Ματώνουν τα σκαριά της υπομονής 

μπλε γαρνιτούρες 

στο άθρησκο λιμάνι.

Mατώνεις. 

Ποιος θεός σού κούρσεψε τη λύπη;

Ποια θάλασσα σού χάραξε το εύξεινο μίλι;

                           
                                                                               23/6/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

ΗΧΟΙ ΒΡΟΧΗΣ

Πρώτη δημοσίευση http://koukidaki.blogspot.gr/2016/05/ichi-vrohis-kalliopi-dimitropoulou.html

Ολάκερη τη νύχτα 

αράδιαζε η βροχή τους ήχους της.

'Εστηνε υπεκφυγές στο νου 

με τις στάλες της κόμπο σφιχτό

στο αξημέρωτο βιβλίο της.

Σαν νότες απαλής μουσικής 

το δάκρυ της ρέει 

στου ουρανού τον κατήφορο 

με τα ναυάγια της σύννεφα 

σπασμένα φωνήεντα

να ταξιδεύουν μεσίστια

στου χαρτιού τις εύθραυστες ράγες. 

Απέραντος ο ουρανός από υποσχέσεις

με το ουράνιο τόξο στο τραπέζι του

να μας φιλεύει την ελπίδα της ρέμβης

ένας ηλιόχρωμος κύκλος μακριά ως τη θάλασσα

μια ιριδίζουσα απόχρωση βαθιά μέχρι το κόκαλο.

Όχι δεν τη φοβάμαι τη βροχή

στην ερημιά του ύπνου

πάντα μετά τ΄απόδειπνο 

μια Κυριακή του όρθρου ξημερώνει.

Θείες οι συνάξεις των νερών

Θείο το ντέφι της άνοιξης

Άγιος ο έρωτας.



Η ΑΠΩΛΕΙΑ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό http://tovivlio.net/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8E%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%80%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF/

Σκυφτός ο ορίζοντας
το βλέμμα του ρίχνει
στων ανέμων τις θάλασσες.

Μετρώ το ελάχιστο φως,
της απουσίας το χάραγμα
στη πλάτη του βράχου.

Θαλασσινό πουλί μονάχο
στο πλέγμα του μόλου
περιπατητής στ΄απόβροχο
με δάκρια που μούχρωσαν στ΄αγιάζι.

Και μεγαλώνουν τα βράδια
κάτω από του φεγγαριού
το κοίλο κάτοπτρο
εκεί που φωλιάζουν τα ηφαίστεια
και κοκκινίζει από μοναξιά η άνοιξη.


Σε κάποιο κομμάτι ουρανού 
κατοικεί ένα γαλήνιο σύννεφο.

                                                     4/5/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

 

ΣΑΝ ΤΑΙΝΙΑ

Δημοσιεύτηκε στο πολιτιστικού περιεχομένου
  http://koukidaki.blogspot.gr/2016/04/san-tainia-kalliopi-dimitropoulou.html

Σύντομα κοντά σας 
"Η χαίτη του λέοντος με το αιμάτινο χρώμα".
Άλικο του ανθρώπου έβαψε το σαρκοβόρο περιτύλιγμα, 
με το μπλαβί της αφορμισμένης πληγής 
μοιάζει η πορεία των αδηφάγων ορνέων.
Εξουσίες και υπόδουλες κεφαλές γονατίζουν 
και ασχημονούν στο κορμί της εκδιδόμενης χώρας. 
Σκιές πατρίδας κακέκτυπης με πειθήνιες υποκλίσεις 
λοιδορούν και παζαρεύουν ασήκωτους βράχους 
στο φόκο του αμείλικτου κέρδους. 
Κι εμείς με μια διάφανη ασπίδα στο πέτο 
 μυριζόμαστε το ανεπίστρεπτο τέλος 
 και κουρνιάζουμε πίσω από την κάνη του όπλου. 
 Η ήττα του ανθρώπου εγκυμονεί σπορά ανελέητη 
 χαραγμένη με σκούρα γραφίδα 
στα μαύρα κατάστιχα της βραχύβιας μνήμης. 
 Το μακρόθεν θυσιάστηκε στον αδυσώπητο πόνο. 
 Σαν την ταινία μιλάει ο στίχος 
 και κομπιάζει η επόμενη λέξη 
 στη μακάβρια εκφορά της: 
 ΘΑ και Να και ΤΟΣ 
 κι ο άνθρωπος τελετάρχης του τρόμου 
 και επάρατος δημιουργός του.

 2/4/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου



ΟΚΤΩ ΜΕ ΕΝΝΙΑ

Δημοσιεύτηκε στο http://inner.gr/5772

"Η ανάπτυξη των βασικών επικοινωνιακών δεξιοτήτων ανάμεσα στους ανθρώπους χρειάζεται εκπαίδευση", διαβάζει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου που επιδεικνύεται απροκάλυπτα στην προθήκη ενός βιβλιοπωλείου στο κέντρο της Αθήνας. "Ωραίο δώρο" σκέφτεται "για αυτούς που λειτουργούν επιφανειακά και αποφασίζουν μη σκεπτόμενοι, αδιαφορώντας ν' ακούσουν και να κατανοήσουν τις ανάγκες του συνομιλητή τους. Για αυτούς που μιλάνε και απαντούν μόνοι στον εαυτό τους, ακόμα και μετά από αρκετές ώρες συζήτησης. Για αυτούς που έχουν κάνει την φιλαυτία τους παντιέρα χωρίς μάλιστα να το γνωρίζουν". Ο ουσιαστικός διάλογος είναι σημείο επικοινωνιακής ευφυίας και παιδείας. Θυμήθηκε τον τηλεφωνικό διάλογο του οποίου στάθηκε -λόγω συνωστισμού- αυτήκοος μάρτυρας στο μετρό προ ολίγου. Ένας ελαφρόμυαλος νεαρός μιλούσε με την κοπέλα του...

-" Και πότε λες να φύγουμε; "ακούγεται η φωνή της γυναίκας μέσα από το τηλέφωνο
-"Oκτώ με εννιά"
-"Οκτώ δε γίνεται;"
-"Θέλω να...δουλέψω λίγο ακόμα"
-"Μα θα βρίσκομαι στο δρόμο -μετά τη δουλειά μου- μία ώρα με τον ταξιδιωτικό σάκκο υπό μάλης...Αρκετά ανεύθυνη η πρόταση σου για μια ώρα αναμονή"
-"Εκεί οκτώ με εννιά καλά είναι. Μπορεί να συναντήσω και κίνηση στο δρόμο".
-"Να σταματήσεις μισή ώρα νωρίτερα τη δουλειά σου, ελεύθερο επάγγελμα κάνεις...αν δούλευες σε ιδιωτικό χώρο θα έλεγες στον εργοδότη θα έρθω οκτώ με εννιά; " προσπαθεί να επικοινωνήσει η γυναίκα πίσω από την τηλεφωνική συσκευή.
-Εντάξει λοιπόν, σύμφωνοι οκτώ με εννιά"
-" Στις Οκτώ;" ξαναρωτά η γυναίκα.
-"Οκτώ με εννιά καλά είναι" συνεχίζει ο περιχαρακωμένος νους του νεαρού χωρίς να αφουγκράζεται την άποψη της κοπέλας.
-"Ωραία θα μπω στο πρώτο πολυκατάστημα και θα φρεσκάρω τις γνώσεις μου από τιμές και όλα τα συναφή. Θα περιφέρω και τον ταξιδιωτικό σάκκο μου για να φρεσκάρει και αυτός την μνήμη του από την παλιά του ζωή στις βιτρίνες του εμπορικού. Σίγουρα διαθέτει περισσότερη νόηση από τη δική σου..." συνεχίζει σαρκαστικά και αγανακτισμένη πλέον η κοπέλα.
-"Θα συναντηθούμε Οκτώ με Εννιά" επαναλαμβάνει ο άντρας χωρίς να παρακολουθεί το ύφος της συνομιλίας.
-......
Πιστεύει κανείς πως η κοπέλα ακολούθησε τον εγωκεντρικό νεαρό στο αυτιστικό του ταξίδι;;;

                                                                    2/4/2016 Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

ΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό http://www.bonsaistories.gr/%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%B8%CF%89%CF%89%CE%BD/

Σφιχτά στη φούχτα μου κρατώ
το διάφανο χαμόγελό σου
και ονειρεύομαι με την αστραπή του
το τραγούδι των αγγέλων
σαν σφίγγει το σκοτάδι τα κλειστά μου βλέφαρα.

Βαστώ στον κόρφο μου ζεστό
εκείνο το αθεράπευτα αγνό βλέμμα σου
σταγόνα που στάλαξες στη θάλασσα της αθωότητας
και αφήνομαι στους κυματισμούς της
σαν το απείθαρχο μικρό παιδί.

Αγγίζω στις μέρες της γυμνής αλήθειας
τα ταξίδια της  μνήμης που ξομολογά τις θύμησες
πίσω στα σοκάκια του χαρμόσυνου χρόνου
και σε αντικρίζω -όπως παλιά-
αετό ψηλά στις φωλιές των βράχων
να χαιρετάς τη ζωή με τα ξόβεργα,
με ένα λουλούδι θάρρους κατάσαρκα στο στέρνο.

Ακούω τον βόμβο των πουλιών στο χάραμα
σαν μπερδεύανε τα τιτιβίσματα με σένα
θυμάσαι
ξυπνούσες και ξεγελιόταν η πανσέληνος
να αλλάξει το στρατόνι της
με μια κιθάρα να περιμένει
τα θαλασσινά σου λόγια να τα ταξιδέψει
στα μάτια του κόσμου
στεφανώνοντας στις λίμνες
τους ήλιους των κύκνων
με τη γλυκιά μελωδία της νιότης.

Στον Παράδεισο τη ζωή τη μετράνε με δόσεις σιωπής υποπτεύομαι.
Εδώ επάνω με τις ανάσες που περισώσαμε από τα ηχηρά μας ναυάγια.

 Μιαν άνοιξη σου 'χτισα και σε κατοίκησα
στους αδόλευτους κήπους της.

29/3/2016 Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου