Αγγελτήριο

                                                       

Χτες βράδυ

τη θηριώδη νύχτα 

οι δρόμοι

φόρεσαν το κατακόκκινο πουκάμισο

-το πολυφορεμένο-

αμείλικτης προέλευσης

σε ξεχειλωμένη ύφανση 

και άγρια υφή

με μανικετόκουμπα

σάρκας τεθλασμένα οστά.

Είναι αγορασμένα σε πολλά χρώματα

για να ταιριάζουν με όλους τους νεκρούς.

Στην ετικέτα διαβάζω

σε καμιά πλύση δεν ατμίζει ο αιμάτινος λεκές.

Κάποιος πόλεμος 

επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος

ξυρίζει το χώμα

σαρώνει τα φύλλα που πέφτουν

και τυλίγει στις κολόνες

αγγελτήρια θανάτου.

                                                           
                                                    16/7/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

ΑΜΦΙΔΡΟΜΗ ΜΕΤΡΗΣΗ

Δημοσιεύτηκε στο http://koukidaki.blogspot.gr/2016/07/amfidromi-metrisi-kalliopi-dimitropoulou.html

Κοιμήσου αγέρα
Μην κροταλίζεις τα τρυφερά μου
Μην κροταλίζεις τη σκόνη μου
Από τα τόσα που μου χάρισες
τα περισσότερα σου τα δίνω πίσω
Δεν επιθυμώ να χηρέψουν τα βήματά σου
Είναι και δικοί μου στεναγμοί
Στοιβάξου στο χρόνο
μας ορίζει και τους δυο
Ετούτος μονάχα θα απομείνει
με τις αναμετρήσεις του
Σε φιλώ με ένα κλάμα
Θα σε αποχαιρετήσω με την αποδημία μου.
                                 
11/7/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

Ποια θάλασσα;

Πρώτη δημοσίευση
 http://www.bonsaistories.gr/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CE%B8%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%B1/

Μια στιβαρή ανάσα
ένα καλόπνοο χέρι
και η θάλασσα,
εκείνη που ανεμίζει τις θλίψεις
που ανασηκώνει τα δάκρυα στους ώμους της
και ξεθυμαίνει στα καλοκαίρια μας.
Απαντοχή και απάγκιο 
η αρμύρα από τα βράχια της
οι σελίδες των ανασηκωμένων κυμάτων 
τα μπουγαρίνια στα μπλε παραθύρια της.
Στο φευγιό της ταξιδεύουν τα απωθημένα καράβια μας
συμπλέουν με τις θύμησες
αναριγούν στους γκρεμούς της με των ονείρων το χάραγμα.

Μια θάλασσα πράσινη από πινέλα της άνοιξης
ποντοπόρα και φιλήδονη Νόηση
πυρώνει ιέρεια στο βωμό του λόγου
κι εσύ στα μελτέμια της αεί.

Κάποιος μας μίλησε για αγάπη
για της αστραπόβοντης δίνης το οξύνουν
για του ήλιου το εύγλωττο στέμμα
καταμεσής της αρχαίας πομπής.
Στα ειδωλόθυτα γέρνει η γενναία υπόκλιση
κλίνει των ρημάτων ο ευπροσήγορος χρόνος.
Κάποιος γονατίζει στο τάμα του
ευλογητός και ευλογημένος
ανταμώνει με τα καράβια της καλλίκομης λέξης
αγκιστρώνει τους ανεμοδίνητους κάβους της ποίησης
με τους αρμούς της ευφράδειας
δοξεύει τις χρυσές και πύρινες πλεύσεις του.

Κάποιος πύρωσε τη θάλασσα
απόσταξε το κύμα.

                                                           1/7/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

Aτάξιδο

Δημοσιεύτηκε στο πολιτιστικού περιεχομένου
http://koukidaki.blogspot.gr/2016/06/ataksido.html

"La promesse", de René Magritte

  

Στα χέρια σου λυγμός κατοικώ

της αυγής μια θαλπωρή αχτίδα

στέκει μετέωρη στου αποχωρισμού το δάκρυ.

Στο βλέμμα σου ψηλώνει το αγνάντεμα 

στου καραβιού το πελαγίσιο ανάστημα.

Φεύγεις στ΄απομεσήμερο χάδι. 

Φεύγεις με το σακάκι στον ώμο

να μετρά κάβους στους όρκους μας.

Σου κουνώ το μαντήλι

λευκό με λεβάντα του Απρίλη.

Ποιος μας έκρυψε την άνοιξη;

Ποιος λαβώνει το πελαγίσιο  αγέρι;

O ιδρώτας αρμύρα μετρά 

και γράφει ποιήματα. 

Ματώνουν τα σκαριά της υπομονής 

μπλε γαρνιτούρες 

στο άθρησκο λιμάνι.

Mατώνεις. 

Ποιος θεός σού κούρσεψε τη λύπη;

Ποια θάλασσα σού χάραξε το εύξεινο μίλι;

                           
                                                                               23/6/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

ΗΧΟΙ ΒΡΟΧΗΣ

Πρώτη δημοσίευση http://koukidaki.blogspot.gr/2016/05/ichi-vrohis-kalliopi-dimitropoulou.html

Ολάκερη τη νύχτα 

αράδιαζε η βροχή τους ήχους της.

'Εστηνε υπεκφυγές στο νου 

με τις στάλες της κόμπο σφιχτό

στο αξημέρωτο βιβλίο της.

Σαν νότες απαλής μουσικής 

το δάκρυ της ρέει 

στου ουρανού τον κατήφορο 

με τα ναυάγια της σύννεφα 

σπασμένα φωνήεντα

να ταξιδεύουν μεσίστια

στου χαρτιού τις εύθραυστες ράγες. 

Απέραντος ο ουρανός από υποσχέσεις

με το ουράνιο τόξο στο τραπέζι του

να μας φιλεύει την ελπίδα της ρέμβης

ένας ηλιόχρωμος κύκλος μακριά ως τη θάλασσα

μια ιριδίζουσα απόχρωση βαθιά μέχρι το κόκαλο.

Όχι δεν τη φοβάμαι τη βροχή

στην ερημιά του ύπνου

πάντα μετά τ΄απόδειπνο 

μια Κυριακή του όρθρου ξημερώνει.

Θείες οι συνάξεις των νερών

Θείο το ντέφι της άνοιξης

Άγιος ο έρωτας.



Η ΑΠΩΛΕΙΑ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό http://tovivlio.net/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8E%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%80%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF/

Σκυφτός ο ορίζοντας
το βλέμμα του ρίχνει
στων ανέμων τις θάλασσες.

Μετρώ το ελάχιστο φως,
της απουσίας το χάραγμα
στη πλάτη του βράχου.

Θαλασσινό πουλί μονάχο
στο πλέγμα του μόλου
περιπατητής στ΄απόβροχο
με δάκρια που μούχρωσαν στ΄αγιάζι.

Και μεγαλώνουν τα βράδια
κάτω από του φεγγαριού
το κοίλο κάτοπτρο
εκεί που φωλιάζουν τα ηφαίστεια
και κοκκινίζει από μοναξιά η άνοιξη.


Σε κάποιο κομμάτι ουρανού 
κατοικεί ένα γαλήνιο σύννεφο.

                                                     4/5/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

 

ΣΑΝ ΤΑΙΝΙΑ

Δημοσιεύτηκε στο πολιτιστικού περιεχομένου
  http://koukidaki.blogspot.gr/2016/04/san-tainia-kalliopi-dimitropoulou.html

Σύντομα κοντά σας 
"Η χαίτη του λέοντος με το αιμάτινο χρώμα".
Άλικο του ανθρώπου έβαψε το σαρκοβόρο περιτύλιγμα, 
με το μπλαβί της αφορμισμένης πληγής 
μοιάζει η πορεία των αδηφάγων ορνέων.
Εξουσίες και υπόδουλες κεφαλές γονατίζουν 
και ασχημονούν στο κορμί της εκδιδόμενης χώρας. 
Σκιές πατρίδας κακέκτυπης με πειθήνιες υποκλίσεις 
λοιδορούν και παζαρεύουν ασήκωτους βράχους 
στο φόκο του αμείλικτου κέρδους. 
Κι εμείς με μια διάφανη ασπίδα στο πέτο 
 μυριζόμαστε το ανεπίστρεπτο τέλος 
 και κουρνιάζουμε πίσω από την κάνη του όπλου. 
 Η ήττα του ανθρώπου εγκυμονεί σπορά ανελέητη 
 χαραγμένη με σκούρα γραφίδα 
στα μαύρα κατάστιχα της βραχύβιας μνήμης. 
 Το μακρόθεν θυσιάστηκε στον αδυσώπητο πόνο. 
 Σαν την ταινία μιλάει ο στίχος 
 και κομπιάζει η επόμενη λέξη 
 στη μακάβρια εκφορά της: 
 ΘΑ και Να και ΤΟΣ 
 κι ο άνθρωπος τελετάρχης του τρόμου 
 και επάρατος δημιουργός του.

 2/4/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου