ΠΟΙΗΤΙΚΟΝ

Κυριακή 27 Αυγούστου 2017

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΟΔΥΝΗΣ

Σχόλασες νωρίς πατέρα
έκτη του Ιούλη, της αγίας οδύνης,
την ίδια ώρα που σχόλασε
και η νύχτα από τη βάρδια της.
Με μια συγκατάβαση στην αποβάθρα της ζωής
έλαβες θέση στον άυλο χρόνο
-ανυποψίαστος θαρρώ-
και ρούφηξες μαζί σου
κάθε κραταιό μου κύτταρο.
Αγρίεψαν οι μέρες μου,
λιγόστεψε ο καιρός,
αβγάτισε στο σώμα το μολύβι.
Το βλέμμα σφάλισε με σπάραγμα
ο αργόσυρτος ο καβαλάρης.
Δε στάθηκε ο χρόνος συρραφή στα μεταξύ μας:
Εσύ ο πατέρας μου κι εγώ το τέκνο σου
όταν με παρέσερνε
ο αγεωμέτρητος ο πόνος στο σκοτάδι.
Εγώ ο πατέρας κι εσύ το ανυπεράσπιστο παιδί μου
όταν στο διάσελο με καλπασμό
σου ΄στησε ενέδρα ο Αχέροντας σατράπης.
Μια τρύπια ώρα σε λάβωσε η Λάχεσις πισώπλατα
και άχνιζε η μαχαιριά
σαν σφύριζε στα μέλη μου η θανή σου.
Σχόλασες νωρίς πατέρα
την ίδια ώρα που σχόλασαν
και οι μοίρες από τη ζωή μου.

Δευτέρα 7 Αυγούστου 2017

ΟΝΕΙΡΟ

Ο πατέρας πέρασε πάλι γελαστός
κάτω από το σπίτι.
"Να σας φιλέψω παγωτό"
μας φώναξε.
Η μητέρα τού ζήτησε προσάναμμα
να πυρπολήσει τ' αδύναμο κορμί της.
Ο αδελφός μου σφούγγισε κρυφά το δάκρυ.
Κι εγώ τον έπιασα απ' το χέρι
και τον ανέβασα στους ώμους μου.
Έτσι ψηλά που τον κρατώ
εγίνηκα με μιας
εγώ ο πατέρας μου
κι εκείνος το παιδί του.

Κυριακή 4 Ιουνίου 2017

ΔΕΛΤΙΟ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό https://tovivlio.net/%CE%94%CE%B5%CE%BB%CF%84%CE%AF%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE%CF%82/

Σας γράφω από το γραφείο μεταφορών
και αναδόμησης
με τους ετοιμόρροπους καναπέδες
και τα βαθιά τους βαθουλώματα
να ταΐζουν χειμώνα
κι άλλον χειμώνα.

Ψάχνω στις λίστες απογραφής
με τα κρεμασμένα γράμματα.
Απροσπέλαστα χαμόγελα
και παίζουν δήθεν σκάκι.
Ο έξυπνος πάντα κερδίζει
μου έλεγε η δασκάλα μου
κι εγώ έκανα πως την πίστευα.

Με βρίσκω στο δελτίο αποστολής
με τις πνιχτές εξώσεις σάρκας και νόησης
να αντιστέκομαι στα φλυτζάνια
σαν σερβίρουν παγωμένο καφέ
πάνω στης σήψης το δεντρόσπιτο
που αβγάτεψε τις ανάγκες του.
Διαβάζω στης θύρας του το εξώδικο:
Σερβίρεται κονιάκ μηδέν αστέρων.
Για παξιμάδι ούτε λόγος.

Πνευμ.δικ. 6/5/2017 Καλλιόπη Δημητροπούλου

Σάββατο 13 Μαΐου 2017

ΕΣΒΗΣΑΝ ΝΩΡΙΣ ΤΑ ΦΩΤΑ

Και ναι σβήσανε τα φώτα.

Δε μιλάς, δεν πονάς,
έγειρες ψηλό κυπαρίσσι,
ακούμπησες στη γη τα κλώνια σου.
Έτρεμε κι ο άνεμος
σαν σ' έσερνε το χάραμα
στης άλλης πύλης
το μοιραίο σπήλαιο.

Της νιότης σου η γιόρτα
εκεί στα χαμηλά τα σκότια
μαζί μας θα πενθεί για πάντα.
Εις μνήμην
13/5/2017 Κ. Δημητροπούλου

Κυριακή 7 Μαΐου 2017

ΚΑΤΩ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό https://tovivlio.net/%CE%9A%CE%AC%CF%84%CF%89-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%82/

Θα πρέπει να γέρασα πολύ
με τόσο συφερτό
που μ' εμπορεύεται.
Για τιμαλφή, πραμάτειες,
ρετάλια ήθους και άλλα συναφή,
μακρά κουβέντα στο σαλόνι.
Ξεροψημένη άνοιξη
μύρισε η μέντα στο μπαλκόνι.
Σε ένα κοχύλι έκρυψα την ήβη μου
σαν αράθυμα το άνοιξε η πλημμυρίδα,
το σφράγισα μ' ανυποψίαστου παιδιού το αίμα
και στον εξώστη του ουρανού τ' ανέβασα
μην το κουρσέψει ο κηπουρός της στάχτης.
Με το στροβίλισμα των φθόγγων μου
μετρώ στη γη τα γεγονότα,
τον ποντισμό των φώτων,
τις πεθαμένες καλοσύνες αριθμώ.
Τελεύω το νυχτέρι μου μοιραία
σαν σβήστηκε το κόκκινο το ποίημα στην άμμο.

27/4/2017 Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου