ΠΕΤΑΛΟΥΔΙΤΣΕΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Φόρεσε τα κόκκινα παπούτσια
με το κραγιόν αυλάκωσε τα χείλη
τα ξερικά από τις άγριες χρήσεις.
Σούρωσε κι η εποχή
στο άνυδρο τοπίο.
Δοκίμασε να πετάξει
το δέρμα της στον τοίχο
η πόρτα ξεκλείδωτη
και η «κυρία» λείπει
από την αίθουσα υποδοχής
στοίχημα πως 
δεν την χρειάζονται άλλο.
Με τα φτερά νωπά
δυο γύρους πρόλαβε να κάμει.
«Στην οδό Απόγνωσης θα τη βρείτε»
η ειδοποίηση στο γραφείο φροντίδας
που διανυκτερεύει.
Τελικά στα σκοτεινά η ζωή
ζωή δεν έχει.

ΣΤΟΥΣ ΑΙΘΕΡΕΣ

Σκυριανή η θάλασσα
που χειροφίλησες στ΄απόσκιο σου.
Ποιας γοργόνας αγκαλιά
λιμπίστηκε το γέρμα σου;
Ποια κοχυλόπετρα
τη νιότη και την ομορφάδα σου;
Στις εσχατιές γεννήθηκες
εκεί που ισιώνει ο αετός
κι αποκοιμιέται ο γλάρος
εκεί που ο  Όλυμπος καλπάζει
δεσποτικά στους ουρανούς του.
Εκεί και η μάνα σου 
στ' αγνάντι για τον ήλιο
ψηλά στο Μορφοβούνι
σε νανουρίζει 
με της μοίρας της κακοτυχιάς 
την κοφτερή την πέτρα.

 (Στη μνήμη του σμηναγού Γιώργου Μπαλταδώρου)

Η ΠΑΡΑΜΑΝΑ

Δημοσιεύτηκε https://tovivlio.net/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%B1/

Επιστρέφω τα μαλλιά μου στη θέση τους
τούτος ο αέρας δε λέει να κοπάσει
υφίσταται του έσω βίου εξοχές.
Εξέχει η πτώση των κρύων εποχών
της νυχτερινής βάρδιας το κασκέτο.
Η πένα μου εξέχει -σκληρό νυστέρι-
μετρά σταγόνες από οξύ στο δέρμα
καρφώνει πρόκες από τρυφερότητα
σε κρύα μάγουλα 
χειμώνα με ξεβράζει στα βράχια της.
Μια θηλυκή παραμάνα έχω πάντα
ραμμένη στο πανωφόρι μου.
Κάποιοι, ποίηση, την είδαν.
Είπαν, πως αφήνει 
μια κάποια ζέση στον κόσμο 
-αρσενικός στο πρόσημο-
που έχει πάντα στη βάση του τον πόνο.
Τι να σας πω. Εγώ πάντως μόνο 
πάνω σε παλίρροιες περπατώ.

ΛΕΙΨΗ ΛΑΜΠΡΗ

Με των ουρανών το αψέντι

γιορτάζει το φως του πατέρα.

Κοντεύει η μέρα της Λαμπρής
κοντεύει Ανάσταση

και των παθών μας οι ώρες
της απουσίας ο Σταυρός

δεν έχει τελέψει.

Κοντεύει Λαμπρή
μη μας λησμονήσεις

μη λησμονήσεις και φέτος

να ετοιμάσεις τα καλούδια

στο λειψό μας τραπέζι.

ΓΙΑ ΣΕ ΠΟΙΗΣΗ

Ψιθύρους ακούω του σύμπαντος κόσμου,
βουβά μυστικά, κραυγαλέες σιωπές
και τότε αγγίζω 
το πόμολο της γραφής 
για σε ποίηση.

Οι λέξεις τυλιγμένος χιτώνας,
άλλοτε κωπηλατούν και πνίγονται
κι άλλοτε συνδαιτυμόνες
μ΄ ένα σχέδιο διάσωσης, 
τρεκλίζουν αλώβητες να υπάρξουν.
Στους άσπρους τοίχους
γράφονται ποιήματα, 
στο κορμί με αιχμηρά μολύβια 
γράφονται ποιήματα.
Στις ανηφόρες με το δάκρυ γυναίκας,
σαν πνίγεται σε καλογυαλισμένα σαξόφωνα,
καλπάζουν ποιήματα.
                                                                         .
Η Αντιγόνη δεν έπαψε 
να μάχεται τον τύραννο,
να πονά για την ύβρη ,
φλόγα στο χρόνο 
μεταμφιέζεται και ξαγρυπνά 
πίσω από τις κακόβουλες μάσκες.

ΤΟ ΚΑΔΡΟ

Τη νύχτα ο πατέρας
κατεβαίνει από το κάδρο
γλιστρά στο παγωμένο πρεβάζι 
και ξαγρυπνά στο μαξιλάρι μου.
Ρωτά για τη μητέρα
με κείνα τα ημιτελή λόγια
που άφησε πάνω στο κομοδίνο του
κι όλο σκουπίζει τ' αλμυρό δάκρυ
που σταλάζει από καιρό στο σπιτικό του.
Κουρδίζει το ρολόι του
στο χέρι του εγγονού
κι όλο του λέει αστεία.
«Γιατί μας άφησες», ρωτώ.
Τύλιξε τα λόγια του με τη σιωπή
τα σφούγγισε στην κούπα
με το κόκκινο κρασί
κι άξαφνα μου 'σφιξε το χέρι
και ανέβηκε αθόρυβα
-μη με ξυπνήσει-
και πάλι στον αθάνατο κισσό.
Ο πατέρας πάντοτε αγαπούσε την αλήθεια.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Τις νύχτες ανάβαμε φωτιές,
στήναμε τριγύρω τα κορμιά μας
κι ακούγαμε τις ιστορίες του ανέμου
με τα ζύγια του αστάθμιστα 
στα χέρια της θάλασσας.

Καιρός να κατακλιθείτε, μας φώναζε,
καιρός να σταματήσουν οι δούλοι
να κείτονται νεκροί.
Καιρός να αγκαλιάσετε τους συντρόφους σας,
να τους ταΐσετε με το πρώτο χιόνι,
σαν γυρίσουν από τον Άδη νηστικοί.

Κάθε φωτιά μια μεθυσμένη γιορτή
για τον αγριεμένο φόβο 
στο στήθος της παπαρούνας.
Κάθε ιστορία μια θυσία στα άστρα,
μάρτυρες από ψηλά
και κρατούν τα σάβανα.

Κάθε νύχτα προπορεύεται 
μια μετακινούμενη άμμος,
αιωρείται γύρω από τη φωτιά
και κηδεύει τον προδήμιό της 
με ξέφρενα «εάλω».

                                                   23/4/2017 Καλλιόπη Δημητροπούλου