ΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό http://www.bonsaistories.gr/%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%B8%CF%89%CF%89%CE%BD/

Σφιχτά στη φούχτα μου κρατώ
το διάφανο χαμόγελό σου
και ονειρεύομαι με την αστραπή του
το τραγούδι των αγγέλων
σαν σφίγγει το σκοτάδι τα κλειστά μου βλέφαρα.

Βαστώ στον κόρφο μου ζεστό
εκείνο το αθεράπευτα αγνό βλέμμα σου
σταγόνα που στάλαξες στη θάλασσα της αθωότητας
και αφήνομαι στους κυματισμούς της
σαν το απείθαρχο μικρό παιδί.

Αγγίζω στις μέρες της γυμνής αλήθειας
τα ταξίδια της  μνήμης που ξομολογά τις θύμησες
πίσω στα σοκάκια του χαρμόσυνου χρόνου
και σε αντικρίζω -όπως παλιά-
αετό ψηλά στις φωλιές των βράχων
να χαιρετάς τη ζωή με τα ξόβεργα,
με ένα λουλούδι θάρρους κατάσαρκα στο στέρνο.

Ακούω τον βόμβο των πουλιών στο χάραμα
σαν μπερδεύανε τα τιτιβίσματα με σένα
θυμάσαι
ξυπνούσες και ξεγελιόταν η πανσέληνος
να αλλάξει το στρατόνι της
με μια κιθάρα να περιμένει
τα θαλασσινά σου λόγια να τα ταξιδέψει
στα μάτια του κόσμου
στεφανώνοντας στις λίμνες
τους ήλιους των κύκνων
με τη γλυκιά μελωδία της νιότης.

Στον Παράδεισο τη ζωή τη μετράνε με δόσεις σιωπής υποπτεύομαι.
Εδώ επάνω με τις ανάσες που περισώσαμε από τα ηχηρά μας ναυάγια.

 Μιαν άνοιξη σου 'χτισα και σε κατοίκησα
στους αδόλευτους κήπους της.

29/3/2016 Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Πρώτη δημοσίευση στην πολιτιστικού περιεχομένου ιστοσελίδα http://koukidaki.blogspot.gr/2016/03/san-paramithi-kalliopi-dimitropoulou.html

Π. Πικάσο, Μητέρα και παιδί δίπλα σε συντριβάνι.1901. 

Μητροπολιτικό Μουσείο της Ν. Υόρκης.

Μιας γέννησης  μάνα

στα στραφταλιστά της μνήμης γλιστρά 

και υποκλίνεται 

με θαυμαστικά και επιφωνήματα μάτια

στο τρυφερό της άνοιξης βλαστάρι της.

Με έμφαση στην πολυσέλιδη ώρα

αποσιωπά του τοκετού τις οδύνες

από το πρόσωπο της εγκυμονούσας αναμονής

και ενέχυρο βάζει 

την εύτοκη μέρα του νιόφερτου ήλιου

στη θαλπωρή των αγγιγμάτων

στων ματιών τις υδρορροές

στο σούρσιμο της παλάμης 

πάνω από τα νήπια των δαχτύλων τα χάδια. 

Το ευτυχές της εαρινής νεοφάνειας

χαμηλώνει από τα ψηλά παραθύρια του χρόνου

και κοιμάται παραμύθι γλυκό

στο παιδικό μαξιλάρι του ύπνου.

Αλήθεια πώς κωπηλατεί 

ο παφλασμός της θάλασσας

στο φρέσκο του καραβιού τ' ανέμισμα;

Διαστέλλεται ολάκερη η μέρα 

όταν η μνήμη ομιλεί.

                                                                     Στον Γ.

                                         

13/3/2016 Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

Πρώτη δημοσίευση http://agapas-afou.blogspot.gr/2016/03/blog-post_83.html

Κάποτε μάζευα λευκές μαργαρίτες

από τις ανθισμένες ανοιξιάτικες ώρες

και τις στόλιζα με χρυσόσκονη και άλικο χρώμα

από του αυγούστου το πανσέληνο φεγγάρι.

Ύστερα τις τύλιγα στο λαιμό μου στεφάνι

σαν χαβανέζικη  άσμενη νιότη,

τις κουβαλούσα στο σπίτι

και ονειρευόμουν το βαθύ σου το άρωμα.

Στη θαλπωρή του φιλιού σου

άνοιγαν τα άγουρα σέπαλα στο φως

και τραγουδούσε με τους ρυθμούς σου η άνοιξη.

Στου ανέμου το σκίρτημα αναριγούσα με δέος,

 λάγνος αγέρας και λικνιζόταν 

με της καρδιάς σου τους ατίθασους χτύπους

σαν με αναζητούσες στο βάθος του χρόνου. 

Ταξίδευε με των ματιών σου το άδολο βλέμμα

σαν μ' έλουζες με της νύχτας τα γυμνά τα αστέρια

και κολυμπούσε με των χειλιών σου την καυτή την ανάσα 

στο άγριο του κορμιού και ασυγκράτητο κύμα.

Ακόμα σου μιλώ για τα λουλούδια.

Ακόμα αγαπώ τις λευκές μαργαρίτες.

Ακόμα μεθώ με το άρωμά σου.

Ήταν ο έρωτας σου ψιθύρισα.

Είναι η αγάπη μου λες.

                                     
                                                                                                 Στον Α. Τ.
                                                                              15/3/2016  Καλλιόπη Δημητροπούλου

Ο ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ

Πρώτη δημοσίευση http://koukidaki.blogspot.gr/2016/02/o-prosfygas-kalliopi-dimitropoulou.html

Φωτό: street artist Bansky 

Μια θλίψη μέρα και σήμερα σεριάνισε 
των προσφύγων το απέραντο δάκρυ  
στην οργή των ανέμων.
Κι εντός τους παιδιά το σφαλούν 
 -εκεί που πάντα βρέχει-
ωσάν λάφυρο του πολέμου
χτυπώντας τις πόρτες του θανάτου
με τα σφιχτά της απελπισίας τα χέρια.
Ανύπαρκτα κατοικούν στα πρόσωπα τα χείλη,
αψιθύριστα σύννεφα περνούν, 
αστέρια βουβά χάνονται
κι ο ήλιος αναρριγά  από του ξεριζωμού τις οδύνες
στο θαμπό του ορίζοντα χρώμα.

"Κι  άλλος νεκρός κι άλλος δούλος"
κράζει ξανά η ποιήτρια.*

Ευτυχώς σκοτεινιάζει
και κρύβονται οι πέτρινοι σταυροί
από των παιδιών τα ολοσέλιδα μάτια.

                                                                                                                                                *στίχος Κικής Δημουλά 

                                                      28/2/2016 Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

Είμαι μικρός, μην το ξεχνάς

Δημοσιεύτηκε στο Λογοτεχνικό 

http://tovivlio.net/%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%AC%CF%82/

Κρατώ το χέρι σου μάνα
το ένα σου χέρι
το άλλο το κατάπιαν τα συντρίμμια
στη Ράκκα, τη Χόμς, το Κομπάνι
την ώρα που μου έγνεφες κουράγιο
αποχαιρετώντας τον πατέρα
στο τελευταίο της φρίκης ταξίδι.

Είναι παγωμένο το χέρι σου μάνα
έχει τόσο κρύο τις άστεγες  νύχτες 
κάτω από τα θλιμμένα αστέρια
το νιώθω στο κορμί μου
- όσο μου έχει απομείνει-.

Ήρθε η σειρά μου
να φροντίσω την απελπισία σου
αλλά είμαι μικρός
και δεν γνωρίζω τον τρόπο.
Μου το υποσχέθηκες μάνα
εκείνο το παιχνίδι της καλύτερης μέρας...

Και τώρα μονάχος
δεν έχω άλλα βήματα
ούτε καν άλλα δάχτυλα
να το ψάξω στης καρδιάς μου το χάος.
Ματώνω χωρίς εσένα μάνα
είμαι μικρός
μην το ξεχνάς.

     28/2/2016 ©Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

ΜΑΤΑΙΩΣΕΙΣ

Πρώτη δημοσίευση http://koukidaki.blogspot.gr/2016/02/mataioseis-kalliopi-dimitropoulou.html?spref=fb

Σεργιάνισα τα όχι και τα μη

στις αντιρρήσεις της συνείδησης

και προπηλάκισαν τις επιθυμίες μου

για χάρη του ευυπόληπτου 

και του ευπρεπούς.

Το ευτελές αναρωτήθηκε

για την τύχη των λησμονημένων σιωπών

των απωθημένων προθέσεων

του αγέννητου μηδενός

και συνέφαγε εγκαρδίως

με το επάρατο σκότος.

Σκληραίνει το δέρμα της προσαρμογής

από την ασυγχώρητη οπισθοδρόμηση

από τη συσσώρευση των χαρακωμένων ονείρων.

Τυρβάζουν οι ματαιώσεις

στο ύστατο  χαίρε του ανυπεράσπιστου

-ανυπεράσπιστα ωράρια

ανυπεράσπιστοι έρωτες

οπισθοχωρήσεις στο αντίθετο ρεύμα-.

Η ώρα δε χωρά στο σώμα της

μακραίνει μικραίνει και χάνεται .

Η επίγνωση δικαιώνει τις παλιές φωτιές

που σιγοκαίνε ακόμα αθώα
κάτω από τα παλιά μας χρέη.
Κι εμείς εδώ να τα λέμε 

να μην μπερδεύονται οι δρόμοι μας.

                                                        

                                                      5/2 /2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

Αστίλ

       Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό λόγου    http://120lekseis.com/2016/01/17/astil/
                              

Περάσανε τα χρόνια Αστίλ κι εσύ ακόμα με τη λαχτάρα της παιδικότητας στα χείλη. Μεροκάματα ζωής στον παραμυθένιο σου μικρόκοσμο στήνεις ακόμα πάμπολλα. Μαζεύεις με την απόχη σου ήλιους καθισμένους στα χλωρά κεραμίδια και τους κυκλώνεις φωτοστέφανα στο αύριο. Πετροβολάς με τη σφεντόνα τις λακούβες της άνοιξης  για να χρυσώσει το νερό και να ζωγραφίσεις την ταραχή του στη μνήμη σου. Ψάχνεις ακόμα για κείνα τα μισογκρεμισμένα ερημόσπιτα και στήνεις ξανά την επιχείρησή σου στο πλίθινο κορμί τους. Με τις ώρες  αναμένεις, αγναντεύοντας τον ιστό μιας αράχνης, για να ξανασυναντήσεις τη μικροσκοπική σου φίλη.  Την παραπλανάς με υποκατάστατα τροφής στο υφάδι της κι εκείνη ξεθαρρεύει και ορμά για να αρπάξει το γεύμα της. Το παιχνίδι της επιβίωσης ομιχλώδες Αστίλ...
                                                                                      16/1/2016  Καλλιόπη Ι.Δημητροπούλου