ΛΙΟΜΑΖΩΜΑ

Σαν ήρθε το λιομάζωμα
διάβηκα στον τόπο μου
να μάσω τις πληγές μου.

Σ΄ αγνάντευα πατέρα μου 
στη μέση στο χωράφι,
αγέρωχα θυμόσοφος
να γδέρνεις τα λιοκλάδια
και με τα χωρατά σου
να φεγγαρίζεις το χορτάρι.

Τούτο το σόδεμα βαστώ
για βάλσαμο στο κύμα,
το γνέθω με αγράμπελη
και τ' ακουμπώ στην πέτρα
που ανάλγητα σε κρύβει. 

ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ ΣΟΥ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό http://fractalart.gr/ti-mera-tis-giortis-sou/

Με του Αυγερινού τα ενδύματα 
τη μέρα της γιορτής σου
γιορτή ντυνόσουν 
και φίλευες τους φίλους σου
κεράσματα στον καφενέ.

Με τον Αποσπερίτη
του Αγιαννιού τη νύχτα
λαφροπατάς στα αστροχώματα
και τρατάρεις κύλικες μεθώντας
με το νέκταρ των αιθέρων
ως ο Αη Γιάννης του ουρανού.

Σε τούτο το γιορτάσι
ο σάρακας εφέτος
τσουγκρίζει το ποτήρι μου
και με κερνά 
φυλλώματα του πόνου
από της ρούγας τις σιωπές σου.

7/1/2018 Στη μνήμη του πατέρα μου Γιάννη Δημητρόπουλου

ΕΛΕΓΕΙΑ

                                                                «τή νύχτ᾿ ἀπόψε ἀνοίξανε οί ἕβδομοι οὐρανοί

καί πόντισε νερό κατακλυσμός τή χτίση». 

Ιωάννης Γρυπάρης

Την αδερφοφάδα εκείνη ώρα 
που η αυγή εκύκλωνε τον ορίζοντα
με τ' αγκομαχητό του τρόμου,
στο σκεβρωμένο ορεινό με τ' όνομα «Πατέρας»
εζύγωσε άξαφνα ο καταποτήρας 
κι εβούλιαξε σαν σκέλεθρο η μέρα.
Στης παρυφής το ερημοκλήσι
-παρόλες τις εκκλήσεις μας-
το σήμαντρο του θάματος
δεν εσήμανε η Αγιά Σωτήρα.

Δυο ακάματοι καταδρομείς της φύσης 
-μαινάδα φύση-
με φάλτσο καιρό και δριμύ του θανάτου
στην κολυμπήθρα της πένθιμης γης 
σφαλούν τα βλέφαρα για πάντα.
Δυο δεντριά βαθύριζα στης φαμίλια τους την έγνοια
έγειραν παροπλισμένα στην κατεβασιά του Νώε.
Δυο βιγλάτορες σιαγμένοι 
στης ζωής το καλόσυνο εργαστήρι,
που μες στ' ασίκικο το διάβα τους 
εστάθηκαν ορθόπλωρα καράβια,
ρεκάζουν θανατερή κατάδυση στο υδάτινο τοπίο.

Κι εμείς μ' ασάλευτα τα χείλη
φορώντας την απόγνωση στο στέρνο
αγναντεύουμε στο κάπηλο το χάος
τους δήμιους στην εκφορά τους.

Στη μνήμη των αγαπημένων μας  Μπάμπη και Δημήτρη Δημητρόπουλου
που χάθηκαν στις φονικές πλημμύρες στο όρος "Πατέρας" 15/11/2017

ΘΡΗΝΟΣ

Σπάζω για πάντα την κούκλα 
που μου χάρισαν μικρό παιδί. 
Πολλά γυάλινα ερείπια στην κοιλιά της.
Ισχνές λεπίδες λάμνουν στο χάος
και χαράζουν με μένος τα γυμνά της κόκαλα. 

Ποιος κομμός συνοδοιπόρος
θα απαλύνει της τραγωδίας τη βαθειά ουλή;
Ποια σοφόκλεια ικεσία 
θα προστρέξει στο βωμό
να ικετέψει της κάθαρσης το μανουάλι;

Αστίλ, Αστίλ
συγκέντρωσε τη φωνή σου, 
ποια λύτρωση θα αιτήσεις απόψε
για τον οίκο σου;

Αφιέρωμα στο βιβλίο "Της Μούσας Επίκληση"

https://agrapidissofia.blogspot.gr/2017/03/blog-post_5.html?spref=fb

 

ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΠΟΤΕ

Έστεκε μαύρο
το φθινοπωρινό πρωινό
σαν μας επισκέφτηκε με λύσσα
το παγωμένο μαντάτο.

Ωραίος σαν νυμφίος,
αγέρωχος σαν άνεμος
στωικά μας αποχαιρέτησες
με το ανελέητο κύμα της νιότης σου.
Εκεί που όλα απαλαίνουν,
δροσίζει η βροχή τον πόνο
και η ομίχλη αγγίζει γαλήνια το στέρνο
θα κοιμάσαι δίχως αγωνίες και παράπονα.

Και κάτω από το πένθιμο ρούχο
της άμοιρης μάνας
δεν θα χτυπά πια
ο ακριβός χτύπος της καρδιάς σου.

(Στη μνήμη του ανιψιού μου που "έφυγε"  10/11/2017)

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΤΗΣ ΜΟΥΣΑΣ ΕΠΙΚΛΗΣΗ»