ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

Πρώτη δημοσίευση http://agapas-afou.blogspot.gr/2016/03/blog-post_83.html

Κάποτε μάζευα λευκές μαργαρίτες

από τις ανθισμένες ανοιξιάτικες ώρες

και τις στόλιζα με χρυσόσκονη και άλικο χρώμα

από του αυγούστου το πανσέληνο φεγγάρι.

Ύστερα τις τύλιγα στο λαιμό μου στεφάνι

σαν χαβανέζικη  άσμενη νιότη,

τις κουβαλούσα στο σπίτι

και ονειρευόμουν το βαθύ σου το άρωμα.

Στη θαλπωρή του φιλιού σου

άνοιγαν τα άγουρα σέπαλα στο φως

και τραγουδούσε με τους ρυθμούς σου η άνοιξη.

Στου ανέμου το σκίρτημα αναριγούσα με δέος,

 λάγνος αγέρας και λικνιζόταν 

με της καρδιάς σου τους ατίθασους χτύπους

σαν με αναζητούσες στο βάθος του χρόνου. 

Ταξίδευε με των ματιών σου το άδολο βλέμμα

σαν μ' έλουζες με της νύχτας τα γυμνά τα αστέρια

και κολυμπούσε με των χειλιών σου την καυτή την ανάσα 

στο άγριο του κορμιού και ασυγκράτητο κύμα.

Ακόμα σου μιλώ για τα λουλούδια.

Ακόμα αγαπώ τις λευκές μαργαρίτες.

Ακόμα μεθώ με το άρωμά σου.

Ήταν ο έρωτας σου ψιθύρισα.

Είναι η αγάπη μου λες.

                                     
                                                                                                 Στον Α. Τ.
                                                                              15/3/2016  Καλλιόπη Δημητροπούλου

Ο ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ

Πρώτη δημοσίευση http://koukidaki.blogspot.gr/2016/02/o-prosfygas-kalliopi-dimitropoulou.html

Φωτό: street artist Bansky 

Μια θλίψη μέρα και σήμερα σεριάνισε 
των προσφύγων το απέραντο δάκρυ  
στην οργή των ανέμων.
Κι εντός τους παιδιά το σφαλούν 
 -εκεί που πάντα βρέχει-
ωσάν λάφυρο του πολέμου
χτυπώντας τις πόρτες του θανάτου
με τα σφιχτά της απελπισίας τα χέρια.
Ανύπαρκτα κατοικούν στα πρόσωπα τα χείλη,
αψιθύριστα σύννεφα περνούν, 
αστέρια βουβά χάνονται
κι ο ήλιος αναρριγά  από του ξεριζωμού τις οδύνες
στο θαμπό του ορίζοντα χρώμα.

"Κι  άλλος νεκρός κι άλλος δούλος"
κράζει ξανά η ποιήτρια.*

Ευτυχώς σκοτεινιάζει
και κρύβονται οι πέτρινοι σταυροί
από των παιδιών τα ολοσέλιδα μάτια.

                                                                                                                                                *στίχος Κικής Δημουλά 

                                                      28/2/2016 Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

Είμαι μικρός, μην το ξεχνάς

Δημοσιεύτηκε στο Λογοτεχνικό 

http://tovivlio.net/%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%AC%CF%82/

Κρατώ το χέρι σου μάνα
το ένα σου χέρι
το άλλο το κατάπιαν τα συντρίμμια
στη Ράκκα, τη Χόμς, το Κομπάνι
την ώρα που μου έγνεφες κουράγιο
αποχαιρετώντας τον πατέρα
στο τελευταίο της φρίκης ταξίδι.

Είναι παγωμένο το χέρι σου μάνα
έχει τόσο κρύο τις άστεγες  νύχτες 
κάτω από τα θλιμμένα αστέρια
το νιώθω στο κορμί μου
- όσο μου έχει απομείνει-.

Ήρθε η σειρά μου
να φροντίσω την απελπισία σου
αλλά είμαι μικρός
και δεν γνωρίζω τον τρόπο.
Μου το υποσχέθηκες μάνα
εκείνο το παιχνίδι της καλύτερης μέρας...

Και τώρα μονάχος
δεν έχω άλλα βήματα
ούτε καν άλλα δάχτυλα
να το ψάξω στης καρδιάς μου το χάος.
Ματώνω χωρίς εσένα μάνα
είμαι μικρός
μην το ξεχνάς.

     28/2/2016 ©Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

ΜΑΤΑΙΩΣΕΙΣ

Πρώτη δημοσίευση http://koukidaki.blogspot.gr/2016/02/mataioseis-kalliopi-dimitropoulou.html?spref=fb

Σεργιάνισα τα όχι και τα μη

στις αντιρρήσεις της συνείδησης

και προπηλάκισαν τις επιθυμίες μου

για χάρη του ευυπόληπτου 

και του ευπρεπούς.

Το ευτελές αναρωτήθηκε

για την τύχη των λησμονημένων σιωπών

των απωθημένων προθέσεων

του αγέννητου μηδενός

και συνέφαγε εγκαρδίως

με το επάρατο σκότος.

Σκληραίνει το δέρμα της προσαρμογής

από την ασυγχώρητη οπισθοδρόμηση

από τη συσσώρευση των χαρακωμένων ονείρων.

Τυρβάζουν οι ματαιώσεις

στο ύστατο  χαίρε του ανυπεράσπιστου

-ανυπεράσπιστα ωράρια

ανυπεράσπιστοι έρωτες

οπισθοχωρήσεις στο αντίθετο ρεύμα-.

Η ώρα δε χωρά στο σώμα της

μακραίνει μικραίνει και χάνεται .

Η επίγνωση δικαιώνει τις παλιές φωτιές

που σιγοκαίνε ακόμα αθώα
κάτω από τα παλιά μας χρέη.
Κι εμείς εδώ να τα λέμε 

να μην μπερδεύονται οι δρόμοι μας.

                                                        

                                                      5/2 /2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

Αστίλ

       Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό λόγου    http://120lekseis.com/2016/01/17/astil/
                              

Περάσανε τα χρόνια Αστίλ κι εσύ ακόμα με τη λαχτάρα της παιδικότητας στα χείλη. Μεροκάματα ζωής στον παραμυθένιο σου μικρόκοσμο στήνεις ακόμα πάμπολλα. Μαζεύεις με την απόχη σου ήλιους καθισμένους στα χλωρά κεραμίδια και τους κυκλώνεις φωτοστέφανα στο αύριο. Πετροβολάς με τη σφεντόνα τις λακούβες της άνοιξης  για να χρυσώσει το νερό και να ζωγραφίσεις την ταραχή του στη μνήμη σου. Ψάχνεις ακόμα για κείνα τα μισογκρεμισμένα ερημόσπιτα και στήνεις ξανά την επιχείρησή σου στο πλίθινο κορμί τους. Με τις ώρες  αναμένεις, αγναντεύοντας τον ιστό μιας αράχνης, για να ξανασυναντήσεις τη μικροσκοπική σου φίλη.  Την παραπλανάς με υποκατάστατα τροφής στο υφάδι της κι εκείνη ξεθαρρεύει και ορμά για να αρπάξει το γεύμα της. Το παιχνίδι της επιβίωσης ομιχλώδες Αστίλ...
                                                                                      16/1/2016  Καλλιόπη Ι.Δημητροπούλου

ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό http://grammophono.tumblr.com/post/137009738372/%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%80%CE%B7-%CE%B9%CF%89%CE%B1%CE%BD-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85

Αλλά κάτεχε ότι μονάχα κείνος που παλεύει το σκοτάδι 

μέσα του θά’ χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο.

(Οδυσσέας Ελύτης, Άξιον Εστί). 

Πολλές φορές σε έψαξε η μέρα  
είχε φαίνεται τους λόγους της  
κι άλλες φορές -στριφνές φορές-
σε φόρεσε στα μάτια η σιωπή  
κι έδωσε ένα χεράκι στο σουρούπωμα

Αυτή η αδειασύνη των ματιών  
-μαύρα εμπύρετα κουμπιά-
μοιάζει με το τρεμούλιασμα της φύσης
όταν χαλάει ο καιρός              
και ανεμίζουνε σκόρπιες  οι απαιτήσεις της          
στο δίπολο της ώρας:        
στο γέμισμα του φεγγαριού
το φως στραμμένο στ΄ ασήμια τ’ ουρανού
στης χάσης του τ’ απόκοσμο φιλί        
μπλαβιές ωχρούν οι ανεμώνες

Και μες ‘του φεγγαρόφωτου τη ρότα
κάτι σου έταξε η νυχτιά                
κάτι μας χάρισε το σκότος          
και στο απρόσμενο αιμάτινα    
αποίκησε το φως στην άβυσσο

Ολάκερη τη νεφελώδη ευθύνη      
την κουβαλάει ο ουρανός            
για το σύμπλεγμα της διχρωμίας
δικό του είναι το φως                
δικά του και τα σκότια

Το πού φυσώ και με πηγαίνω  
-στο χάος εκούσιες σιωπές
ή ήλιος στον παράδεισο-  
ακραιφνώς αδιαμφισβήτητη επιλογή μου.

Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

ΠΕΡΙ ΒΡΟΧΗΣ

Δημοσιεύτηκε http://fractalart.gr/kalliopi-dimitropoulou-5/

       

Πάντα μου άρεσε η βροχή
στην τελετή του κόσμου.
Του Αυγούστου η βροχή
στο διψασμένο χώμα.
Των φιλιών σου οι σταγόνες
στην άνυδρη ανάσα.
Οι υδροροές των ματιών σου.
Το γιατί των ερώτων σου.
Εσύ.

Βιαστική βροχή
φευγάτη και παράτολμη
φύτρωσα εντός της
σε άγνωστη εποχή.
Λένε πως τα δέντρα δεν έχουν μνήμη
κι οι λεπτοδείκτες που σαλεύουν;
Τα μάτια σφαλιστά
αυτοεξόριστες κι οι πόρτες.
Αλήθεια πόσο το μετάνιωσα 
που πέταξα εκείνο το φλογάτο τ' αντικλείδι.
Έψαχνα μάλλον για αφορμή 
 να μην ειπωθεί  ποτέ το τελευταίο αντίο.

                                           3/1/2016 Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου