Translate

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Και ο Αντώνιος απολείπειν Θεόν ποιητά μου

Δημοσιεύτηκε στο Πολιτιστικού περιεχομένου
 https://koukidaki.blogspot.gr/2016/11/kai-o-antonios-apoleipein-theon-poiita-mou.html


                                                  Κολάζ  Πίνακας: Διογένης Παπαδόπουλος

Στέκω παράταιρα 
κι αδράχνω τα προπατορικά μου.

Στο σύθαμπο μέλλον αιωρείται
της οικουμένης το ακυβέρνητο
στου ριζιμιού το σπιτικό κατοικεί η αγρύπνια
χάσκουν στο λίκνο τους τα απόβλητα όνειρα
κρυσταλλώνει το αρμυρόσκαφτο στέρνο
και στέκει όλο αξόδευτο.
Ποιος αγοράζει νεκρούς;
-θα μου πείτε-.
Σωστά 
μονάχοι στη ζωή 
διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους 
μονάχοι και στο θάνατο.


Μια θάλασσα σπαργάνωσα με ήλιο
από εκείνη τη δοξαστική του Ελύτη ηλιόπετρα 
την αλεύκαντη στους αιθέρες.
Στο κορμί της σοδεύω το εύρρωστο ήμαρ
εκειό που μας έχει απομείνει.
«Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον»*
και ο Αντώνιος απολείπειν Θεόν, ποιητά μου.
Ο αόρατος θίασος 
δεν εφημερεύει πλέον με εξαίσιες μουσικές 
δε νυχτεύει στο σφρίγος της Αλεξάντρειας
αθρήνητη η πόλις εάλω.

Ολονυχτίς τραβούσαμε κουπί
βάρκα τη βάρκα και πιάσαμε ξέρα.
Κανείς δεν εγνώριζε για το φονικό
μονάχα κάποιοι ναύτες
κάτι ψιθύρισαν στο λοστρόμο
σαν έτοιμοι από καιρό, σα θαρραλέοι            

*στίχος Κ. Καβάφη                                            

2/11/2016 copyright ©Καλλιόπη Δημητροπούλου