Translate

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

ΤΟ ΡΑΒΑΣΑΚΙ


    Μόλις που πρόλαβε. Βόγγηξε η πόρτα σαν έκλεισε πίσω της. Χώθηκε αστραπιαία στο δώμα. Παραμάσχαλα έχωσε και το ραβασάκι, ήθελε να το καταχωνιάσει για πάντα. Μα δεν την άφηνε η αρμύρα της θάλασσας στο δέρμα της, έπνεε μέχρι το μεδούλι της. Κάτι ψέλλισε και αίφνης θυμήθηκε τα λόγια του πατέρα της:  «Τους Τουρκόσπορους να τους σιχτιρίζεις, άμα τους συναντάς». 
    «Αι σιχτίρ» φώναξε το κορίτσι καταπίνοντας όλο το θυμό του. Για τους σπόρους μίσους, ένθεν και ένθεν, όχι για τον αγαπημένο της. Πολλές ψαριές μαζί του εκεί στο ψαρονήσι κι ο έρωτας ως την ωκεάνια άβυσσο. Τούτος δε γνώριζε από υφαλοκρηπίδες και σύνορα.
   Ξεδίπλωσε το ασύνορο χαρτί, άγριο από την αρμύρα. Μια τρύπα, όρκο παίρνω, την είδα να χάσκει στο επιστολόχαρτο. Κάποιοι είπαν και στο εφηβικό στέρνο. 

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ



«Τον ποιητή, τον ποιητή 
φωνάξτε»
καλούσε το σώμα 
σαν έφτασε η ώρα του 
γης και κουρνιαχτός να γενεί.

«Μα γιατί, μα γιατί»
ρωτούσαν οι αδαείς τριγύρω.

«Μα ο ποιητής κι ο θάνατος 
τα ίδια σπαθιά βαστούνε»
αποκρίθηκε εκείνο
ακροβατώντας
στο σύνορο ορατού και αοράτου.
Αλήθεια 
με την ελάσσονα φωνή ο στίχος
και το σινάφι του σε μείζονα ο θάνατος
για τη ζωή στο άπειρο φρουμάζουν.

Κι ύστερα παρέδωσε τα κλειδιά
σε άλλο σώμα
σε άλλον στίχο
και διάβηκε την Προποντίδα του
μ' ένα κομμάτι φως.

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

ΣΤΗ ΝΙΟΤΗ ΣΟΥ



Σε ποιο δεντρί να θρηνήσει
ο ουρανός σου με τ΄αστείρευτο δάκρυ του;
Σε ποιο πεύκο να γείρει να πενθήσει
με τη βοή τ' ανέμου, το λιθάρι της γης σου;
 Άγγελος, φώτιζες της μάνας σου το στέρνο
άνεμο από τα μικράτα σου 
σε ντάντευε με της ζωής τις σταγόνες
σε έπλαθε από καμάρι και πηλό.
Σχολιαρούδι και κάτι ο χρόνος της ζωής σου.
Με τους κατακλυσμούς της νιότης
να γδέρνουν του χεριού τους μυώνες 
ερωτεύεσαι την ορμή του δικύκλου
οργώνεις της Σμέρνας το ύψωμα
γυρεύεις τ΄απάτητα βουνά.
Με τη μοτοσυκλέτα σου 
τσακίζει του χρόνου ο κύκλος
εξαργυρώνει τους κλώνους σου με αίμα
σαν κλείδωσε τη μέρα σου στην άσφαλτο ο πόνος.
Με ένα βαρύ βλεφάρισμα
θα βαρά τα κρουστά της αγάπης 
η αγαπημένη σου.
Με ένα βαρύ βλεφάρισμα
θα σε αποχαιρετήσουν οι φίλοι σου
με σφιγμένα τα δόντια
σιωπηλοί, αποκαμωμένοι.
Με μαύρους αριθμούς πια
θα σε λογιάζει το βουνό της Πλατιάνας 
σαν θα ανεβαίνεις με τη μηχανή σου
του ουρανού τη μαρμάρινη σκάλα.
Να προσέχεις Άγγελε.

Στον 19χρονο Άγγελο από την Ηλεία 19/6/2018

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΓΙΝΑΝ ΠΟΥΛΙΑ



Παιδιά, πουλιά σακατεμένα
γουρμάζουν σε μια νύχτα
«τιμούν» τη φάουσα ανεργία
δαγκώνουν την ουρά τους
τρίζει πάνοπλη η νιότη τους 
απ΄τις μεταμορφώσεις.
Πότε σακί χωρίς ταυτότητα 
πότε μύηση στο δέρμα του διαβόλου
και πότε βάθη αισθαντικά 
επιστρέφουν από τον Άνθρωπο στον πηλό
πισωγυρνούν
τσακίζονται
με δάνεια φτερά
στο βόρβορο των οξειδώσεων.

Παιδιά, πουλιά καθημαγμένα
της Μήδειας χώρας 
ο Φέρητας κι ο Μέρμερος
μηρυκάζουν την άξενη γη της αποδημίας.
Από της Θέτιδας τ' αθάνατο καλούπι,
από τη μήτρα της Καλλιπάτειρας
κρατούν το σπόρι επανεκκίνησης
κι από την Ποκαχόντας, τη Ρόζα Παρκς
κοινωνούν τον αμητό
την αστραπή 
κι ελπίζουν μες στην απόχη τους
για τον ιεροφάντη που πυρώνει 
τους οβελίες της Ανάστασης.

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

ΓΙΟΥΝΗΣ



Κατράμι το βλέμμα
ένας Γιούνης έριξε άγκυρα
με ένα δεμάτι δάχτυλα
εσταυρωμένα.
Αλλού τα αγκάθια
κι αλλού τα ροδοπέταλα.
Κι ύστερα ήρθε η θάλασσα
με όλες τις υποσχέσεις της
κι άνοιξε πυρ
στη συγχορδία των αντιθέτων.
Γιούνης με το λινό του σεντόνι
να σημαδεύει 
πότε τον ήλιο
και πότε το στάχυ.

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

ΤΟ ΣΚΙΑΧΤΡΟ


Στις άνυδρες τούτες ημέρες
ο άνθρωπος εγίνηκε
το σκιάχτρο του εαυτού του.
Καμώθηκε χαμόγελο
μα πρόκαμαν
της μοναξιάς του τα εάλω.

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

ΠΕΤΑΛΟΥΔΙΤΣΕΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ



Φόρεσε τα κόκκινα παπούτσια
με το κραγιόν αυλάκωσε τα χείλη
τα ξερικά από τις άγριες χρήσεις.
Σούρωσε κι η εποχή
στο άνυδρο τοπίο.
Δοκίμασε να πετάξει
το δέρμα της στον τοίχο
η πόρτα ξεκλείδωτη
και η «κυρία» λείπει
από την αίθουσα υποδοχής
στοίχημα πως 
δεν την χρειάζονται άλλο.
Με τα φτερά νωπά
δυο γύρους πρόλαβε να κάμει.
«Στην οδό Απόγνωσης θα τη βρείτε»
η ειδοποίηση στο γραφείο φροντίδας
που διανυκτερεύει.
Τελικά στα σκοτεινά η ζωή
ζωή δεν έχει.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

ΣΤΟΥΣ ΑΙΘΕΡΕΣ


Σκυριανή η θάλασσα
που χειροφίλησες στ΄απόσκιο σου.
Ποιας γοργόνας αγκαλιά
λιμπίστηκε το γέρμα σου;
Ποια κοχυλόπετρα
τη νιότη και την ομορφάδα σου;
Στις εσχατιές γεννήθηκες
εκεί που ισιώνει ο αετός
κι αποκοιμιέται ο γλάρος
εκεί που ο  Όλυμπος καλπάζει
δεσποτικά στους ουρανούς του.
Εκεί και η μάνα σου 
στ' αγνάντι για τον ήλιο
ψηλά στο Μορφοβούνι
σε νανουρίζει 
με της μοίρας της κακοτυχιάς 
την κοφτερή την πέτρα.

 (Στη μνήμη του σμηναγού Γιώργου Μπαλταδώρου)

Η ΠΑΡΑΜΑΝΑ

Δημοσιεύτηκε https://tovivlio.net/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%B1/

Επιστρέφω τα μαλλιά μου στη θέση τους
τούτος ο αέρας δε λέει να κοπάσει
υφίσταται του έσω βίου εξοχές.
Εξέχει η πτώση των κρύων εποχών
της νυχτερινής βάρδιας το κασκέτο.
Η πένα μου εξέχει -σκληρό νυστέρι-
μετρά σταγόνες από οξύ στο δέρμα
καρφώνει πρόκες από τρυφερότητα
σε κρύα μάγουλα 
χειμώνα με ξεβράζει στα βράχια της.
Μια θηλυκή παραμάνα έχω πάντα
ραμμένη στο πανωφόρι μου.
Κάποιοι, ποίηση, την είδαν.
Είπαν, πως αφήνει 
μια κάποια ζέση στον κόσμο 
-αρσενικός στο πρόσημο-
που έχει πάντα στη βάση του τον πόνο.
Τι να σας πω. Εγώ πάντως μόνο 
πάνω σε παλίρροιες περπατώ.

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2018

ΓΙΑ ΣΕ ΠΟΙΗΣΗ





Ψιθύρους ακούω του σύμπαντος κόσμου,
βουβά μυστικά, κραυγαλέες σιωπές
και τότε αγγίζω 
το πόμολο της γραφής 
για σε ποίηση.

Οι λέξεις τυλιγμένος χιτώνας,
άλλοτε κωπηλατούν και πνίγονται
κι άλλοτε συνδαιτυμόνες
μ΄ ένα σχέδιο διάσωσης, 
τρεκλίζουν αλώβητες να υπάρξουν.
Στους άσπρους τοίχους
γράφονται ποιήματα, 
στο κορμί με αιχμηρά μολύβια 
γράφονται ποιήματα.
Στις ανηφόρες με το δάκρυ γυναίκας,
σαν πνίγεται σε καλογυαλισμένα σαξόφωνα,
καλπάζουν ποιήματα.
                                                                         .
Η Αντιγόνη δεν έπαψε 
να μάχεται τον τύραννο,
να πονά για την ύβρη ,
φλόγα στο χρόνο 
μεταμφιέζεται και ξαγρυπνά 
πίσω από τις κακόβουλες μάσκες.

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

ΤΟ ΚΑΔΡΟ



Τη νύχτα ο πατέρας
κατεβαίνει από το κάδρο
γλιστρά στο παγωμένο πρεβάζι 
και ξαγρυπνά στο μαξιλάρι μου.
Ρωτά για τη μητέρα
με κείνα τα ημιτελή λόγια
που άφησε πάνω στο κομοδίνο του
κι όλο σκουπίζει τ' αλμυρό δάκρυ
που σταλάζει από καιρό στο σπιτικό του.
Κουρδίζει το ρολόι του
στο χέρι του εγγονού
κι όλο του λέει αστεία.
«Γιατί μας άφησες», ρωτώ.
Τύλιξε τα λόγια του με τη σιωπή
τα σφούγγισε στην κούπα
με το κόκκινο κρασί
κι άξαφνα μου 'σφιξε το χέρι
και ανέβηκε αθόρυβα
-μη με ξυπνήσει-
και πάλι στον αθάνατο κισσό.
Ο πατέρας πάντοτε αγαπούσε την αλήθεια.

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ




Τις νύχτες ανάβαμε φωτιές,
στήναμε τριγύρω τα κορμιά μας
κι ακούγαμε τις ιστορίες του ανέμου
με τα ζύγια του αστάθμιστα 
στα χέρια της θάλασσας.

Καιρός να κατακλιθείτε, μας φώναζε,
καιρός να σταματήσουν οι δούλοι
να κείτονται νεκροί.
Καιρός να αγκαλιάσετε τους συντρόφους σας,
να τους ταΐσετε με το πρώτο χιόνι,
σαν γυρίσουν από τον Άδη νηστικοί.

Κάθε φωτιά μια μεθυσμένη γιορτή
για τον αγριεμένο φόβο 
στο στήθος της παπαρούνας.
Κάθε ιστορία μια θυσία στα άστρα,
μάρτυρες από ψηλά
και κρατούν τα σάβανα.

Κάθε νύχτα προπορεύεται 
μια μετακινούμενη άμμος,
αιωρείται γύρω από τη φωτιά
και κηδεύει τον προδήμιό της 
με ξέφρενα «εάλω».

                                                   23/4/2017 Καλλιόπη Δημητροπούλου

Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

ΟΡΙΖΟΝΤΙΩΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕΤΩΣ

Δημοσιεύτηκε στο Λογοτεχνικό  http://www.bonsaistories.gr/%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%89%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CF%84%CF%89%CF%83/ 


 
«Ο Επαίτης»  Γλυπτό του Λουκά Δούκα

Ένα οριζοντίως, από άλφα με επτά γράμματα. «'Αστεγος», αρμόζει και το «άνεργος». Τέσσερα καθέτως, από έψιλον με επτά γράμματα. «Επείγον», συνάδει και το «επαίτης». Δύο οριζοντίως, πέντε γράμματα από πι. «Πενία» σε καθολική ισχύ, εύρος και διάσταση. Οριζοντίως η οδός Ευτυχίδου, καθέτως η Σπύρου Μερκούρη, εστιάζοντας ακριβώς στη γωνία. Οριζοντίως καθήμενος άστεγος από Π με δέκα γράμματα. Καθέτως τα καρφιά της βροχής, ο βοριάς της αναλγησίας, η αναλγησία του Βορρά. Καθέτως οι επιγραφές της καταναλωτικής απραξίας και εντελώς εγκαθέτως, οι εγκάθετοι της εκάστοτε εξουσίας με την αποδόμηση της τσέπης μας. Τόσοι επίορκοι γρίφοι και όλοι επιλύονται στο θυσιαστήριο των αδυνάτων. Έξι καθέτως από όμικρον με επτά γράμματα. «Όνειδος». Πέντε οριζοντίως με μελανά γράμματα σε πληθυντικό. «Οδύνες», της δυστοκίας, της βαρβαρότητας και ενίοτε του εκούσιου θανάτου. Και ο άνθρωπος;  Ακούσια, να σοδομίζεται από φαύνους ανά τον κόσμο κρατούντες, οριζοντίως και ως επί το πλείστον καθέτως.   
                                                                23/12/2017                                                                                                                      

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

ΛΙΟΜΑΖΩΜΑ


Σαν ήρθε το λιομάζωμα
διάβηκα στον τόπο μου
να μάσω τις πληγές μου.

Σ΄ αγνάντευα πατέρα μου 
στη μέση στο χωράφι,
αγέρωχα θυμόσοφος
να γδέρνεις τα λιοκλάδια
και με τα χωρατά σου
να φεγγαρίζεις το χορτάρι.

Τούτο το σόδεμα βαστώ
για βάλσαμο στο κύμα,
το γνέθω με αγράμπελη
και τ' ακουμπώ στην πέτρα
που ανάλγητα σε κρύβει. 



Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ ΣΟΥ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό http://fractalart.gr/ti-mera-tis-giortis-sou/


Με του Αυγερινού τα ενδύματα 
τη μέρα της γιορτής σου
γιορτή ντυνόσουν 
και φίλευες τους φίλους σου
κεράσματα στον καφενέ.

Με τον Αποσπερίτη
του Αγιαννιού τη νύχτα
λαφροπατάς στα αστροχώματα
και τρατάρεις κύλικες μεθώντας
με το νέκταρ των αιθέρων
ως ο Αη Γιάννης του ουρανού.

Σε τούτο το γιορτάσι
ο σάρακας εφέτος
τσουγκρίζει το ποτήρι μου
και με κερνά 
φυλλώματα του πόνου
από της ρούγας τις σιωπές σου.

7/1/2018 Κ. Δημητροπούλου