Translate

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

ΕΣΒΗΣΑΝ ΝΩΡΙΣ ΤΑ ΦΩΤΑ

               
                               
Και ναι σβήσανε τα φώτα.

Δε μιλάς, δεν πονάς,
έγειρες ψηλό κυπαρίσσι,
ακούμπησες στη γη τα κλώνια σου. 
Έτρεμε κι ο άνεμος 
σαν σ' έσερνε το χάραμα
στης άλλης πύλης 
το μοιραίο σπήλαιο.

Της νιότης σου η γιόρτα 
εκεί στα χαμηλά τα σκότια
μαζί μας θα πενθεί για πάντα.
                                                     Εις μνήμην
                         13/5/2017 Κ. Δημητροπούλου

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

ΚΑΤΩ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό https://tovivlio.net/%CE%9A%CE%AC%CF%84%CF%89-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%82/



Θα πρέπει να γέρασα πολύ
με τόσο συφερτό
που μ' εμπορεύεται.
Για τιμαλφή, πραμάτειες, 
ρετάλια ήθους και άλλα συναφή,
μακρά κουβέντα στο σαλόνι.
Ξεροψημένη άνοιξη
μύρισε η μέντα στο μπαλκόνι.
Σε ένα κοχύλι έκρυψα την ήβη μου
σαν αράθυμα το άνοιξε η πλημμυρίδα, 
το σφράγισα μ' ανυποψίαστου παιδιού το αίμα
και στον εξώστη του ουρανού τ' ανέβασα
μην το κουρσέψει ο κηπουρός της στάχτης.
Με το στροβίλισμα των φθόγγων μου
μετρώ στη γη τα γεγονότα, 
τον ποντισμό των φώτων,
τις πεθαμένες καλοσύνες αριθμώ.
Τελεύω το νυχτέρι μου μοιραία
σαν σβήστηκε το κόκκινο το ποίημα στην άμμο.

                                27/4/2017 Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

ΕΞΟΡΙΣΤΗ ΑΝΟΙΞΗ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό  http://www.bonsaistories.gr/%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%BE%CE%B7/


Καθώς προχωρούσε η άνοιξη,
καταλάγιαζε η βροχή το καθήκον της
κι ανέβαιναν οι σπόροι στο χώμα, 
εμείς φορούσαμε το φανάρι της πίκρας στα μάτια
και ψάχναμε τη ζωή από πόρτα σε πόρτα.

Θωρούσαμε τον ήλιο του Μάη
να γέρνει πάνω από τα κλειστά παραθύρια
με τον ανέσπερο πόνο,
μικρό περιστέρι να γυρεύει 
μια φέτα ψωμί -πικρό ψωμί κι ανέστιο-
και της άμοιρης μάνας το μαύρο φουστάνι
να σφουγγίζει τα κατακόκκινα χνάρια.

Καθώς προχωρούσε η άνοιξη 
εξόριστη έμοιαζε με τ' αστέρια στον ώμο της.
Φόρεσε το σκούρο παλτό της,
περπάτησε από πρεβάζι σε ανοιχτά χέρια
και αντάρεψε από τη φωνή του αγέρα
που τρυπούσε τις αδειανές κάμαρες.
Το χρώμα της μπλαβί βάφει
τις γωνίες των βράχων.
Βράχοι και κόβουν ξυράφι τ' αγριολούλουδα 
κάτω απ' τις ιστορίες των δέντρων.
                                      
                           1/5/2017 Καλλιόπη Δημητροπούλου