Translate

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ



«Τον ποιητή, τον ποιητή 
φωνάξτε»
καλούσε το σώμα 
σαν έφτασε η ώρα του 
γης και κουρνιαχτός να γενεί.

«Μα γιατί, μα γιατί»
ρωτούσαν οι αδαείς τριγύρω.

«Μα ο ποιητής κι ο θάνατος 
τα ίδια σπαθιά βαστούνε»
αποκρίθηκε εκείνο
ακροβατώντας
στο σύνορο ορατού και αοράτου.
Αλήθεια 
με την ελάσσονα φωνή ο στίχος
και το σινάφι του σε μείζονα ο θάνατος
για τη ζωή στο άπειρο φρουμάζουν.

Κι ύστερα παρέδωσε τα κλειδιά
σε άλλο σώμα
σε άλλον στίχο
και διάβηκε την Προποντίδα του
μ' ένα κομμάτι φως.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου