ΗΧΟΙ ΒΡΟΧΗΣ

Πρώτη δημοσίευση http://koukidaki.blogspot.gr/2016/05/ichi-vrohis-kalliopi-dimitropoulou.html

Ολάκερη τη νύχτα 

αράδιαζε η βροχή τους ήχους της.

'Εστηνε υπεκφυγές στο νου 

με τις στάλες της κόμπο σφιχτό

στο αξημέρωτο βιβλίο της.

Σαν νότες απαλής μουσικής 

το δάκρυ της ρέει 

στου ουρανού τον κατήφορο 

με τα ναυάγια της σύννεφα 

σπασμένα φωνήεντα

να ταξιδεύουν μεσίστια

στου χαρτιού τις εύθραυστες ράγες. 

Απέραντος ο ουρανός από υποσχέσεις

με το ουράνιο τόξο στο τραπέζι του

να μας φιλεύει την ελπίδα της ρέμβης

ένας ηλιόχρωμος κύκλος μακριά ως τη θάλασσα

μια ιριδίζουσα απόχρωση βαθιά μέχρι το κόκαλο.

Όχι δεν τη φοβάμαι τη βροχή

στην ερημιά του ύπνου

πάντα μετά τ΄απόδειπνο 

μια Κυριακή του όρθρου ξημερώνει.

Θείες οι συνάξεις των νερών

Θείο το ντέφι της άνοιξης

Άγιος ο έρωτας.



Η ΑΠΩΛΕΙΑ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό http://tovivlio.net/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8E%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%80%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF/

Σκυφτός ο ορίζοντας
το βλέμμα του ρίχνει
στων ανέμων τις θάλασσες.

Μετρώ το ελάχιστο φως,
της απουσίας το χάραγμα
στη πλάτη του βράχου.

Θαλασσινό πουλί μονάχο
στο πλέγμα του μόλου
περιπατητής στ΄απόβροχο
με δάκρια που μούχρωσαν στ΄αγιάζι.

Και μεγαλώνουν τα βράδια
κάτω από του φεγγαριού
το κοίλο κάτοπτρο
εκεί που φωλιάζουν τα ηφαίστεια
και κοκκινίζει από μοναξιά η άνοιξη.


Σε κάποιο κομμάτι ουρανού 
κατοικεί ένα γαλήνιο σύννεφο.

                                                     4/5/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

 

ΣΑΝ ΤΑΙΝΙΑ

Δημοσιεύτηκε στο πολιτιστικού περιεχομένου
  http://koukidaki.blogspot.gr/2016/04/san-tainia-kalliopi-dimitropoulou.html

Σύντομα κοντά σας 
"Η χαίτη του λέοντος με το αιμάτινο χρώμα".
Άλικο του ανθρώπου έβαψε το σαρκοβόρο περιτύλιγμα, 
με το μπλαβί της αφορμισμένης πληγής 
μοιάζει η πορεία των αδηφάγων ορνέων.
Εξουσίες και υπόδουλες κεφαλές γονατίζουν 
και ασχημονούν στο κορμί της εκδιδόμενης χώρας. 
Σκιές πατρίδας κακέκτυπης με πειθήνιες υποκλίσεις 
λοιδορούν και παζαρεύουν ασήκωτους βράχους 
στο φόκο του αμείλικτου κέρδους. 
Κι εμείς με μια διάφανη ασπίδα στο πέτο 
 μυριζόμαστε το ανεπίστρεπτο τέλος 
 και κουρνιάζουμε πίσω από την κάνη του όπλου. 
 Η ήττα του ανθρώπου εγκυμονεί σπορά ανελέητη 
 χαραγμένη με σκούρα γραφίδα 
στα μαύρα κατάστιχα της βραχύβιας μνήμης. 
 Το μακρόθεν θυσιάστηκε στον αδυσώπητο πόνο. 
 Σαν την ταινία μιλάει ο στίχος 
 και κομπιάζει η επόμενη λέξη 
 στη μακάβρια εκφορά της: 
 ΘΑ και Να και ΤΟΣ 
 κι ο άνθρωπος τελετάρχης του τρόμου 
 και επάρατος δημιουργός του.

 2/4/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου



ΟΚΤΩ ΜΕ ΕΝΝΙΑ

Δημοσιεύτηκε στο http://inner.gr/5772

"Η ανάπτυξη των βασικών επικοινωνιακών δεξιοτήτων ανάμεσα στους ανθρώπους χρειάζεται εκπαίδευση", διαβάζει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου που επιδεικνύεται απροκάλυπτα στην προθήκη ενός βιβλιοπωλείου στο κέντρο της Αθήνας. "Ωραίο δώρο" σκέφτεται "για αυτούς που λειτουργούν επιφανειακά και αποφασίζουν μη σκεπτόμενοι, αδιαφορώντας ν' ακούσουν και να κατανοήσουν τις ανάγκες του συνομιλητή τους. Για αυτούς που μιλάνε και απαντούν μόνοι στον εαυτό τους, ακόμα και μετά από αρκετές ώρες συζήτησης. Για αυτούς που έχουν κάνει την φιλαυτία τους παντιέρα χωρίς μάλιστα να το γνωρίζουν". Ο ουσιαστικός διάλογος είναι σημείο επικοινωνιακής ευφυίας και παιδείας. Θυμήθηκε τον τηλεφωνικό διάλογο του οποίου στάθηκε -λόγω συνωστισμού- αυτήκοος μάρτυρας στο μετρό προ ολίγου. Ένας ελαφρόμυαλος νεαρός μιλούσε με την κοπέλα του...

-" Και πότε λες να φύγουμε; "ακούγεται η φωνή της γυναίκας μέσα από το τηλέφωνο
-"Oκτώ με εννιά"
-"Οκτώ δε γίνεται;"
-"Θέλω να...δουλέψω λίγο ακόμα"
-"Μα θα βρίσκομαι στο δρόμο -μετά τη δουλειά μου- μία ώρα με τον ταξιδιωτικό σάκκο υπό μάλης...Αρκετά ανεύθυνη η πρόταση σου για μια ώρα αναμονή"
-"Εκεί οκτώ με εννιά καλά είναι. Μπορεί να συναντήσω και κίνηση στο δρόμο".
-"Να σταματήσεις μισή ώρα νωρίτερα τη δουλειά σου, ελεύθερο επάγγελμα κάνεις...αν δούλευες σε ιδιωτικό χώρο θα έλεγες στον εργοδότη θα έρθω οκτώ με εννιά; " προσπαθεί να επικοινωνήσει η γυναίκα πίσω από την τηλεφωνική συσκευή.
-Εντάξει λοιπόν, σύμφωνοι οκτώ με εννιά"
-" Στις Οκτώ;" ξαναρωτά η γυναίκα.
-"Οκτώ με εννιά καλά είναι" συνεχίζει ο περιχαρακωμένος νους του νεαρού χωρίς να αφουγκράζεται την άποψη της κοπέλας.
-"Ωραία θα μπω στο πρώτο πολυκατάστημα και θα φρεσκάρω τις γνώσεις μου από τιμές και όλα τα συναφή. Θα περιφέρω και τον ταξιδιωτικό σάκκο μου για να φρεσκάρει και αυτός την μνήμη του από την παλιά του ζωή στις βιτρίνες του εμπορικού. Σίγουρα διαθέτει περισσότερη νόηση από τη δική σου..." συνεχίζει σαρκαστικά και αγανακτισμένη πλέον η κοπέλα.
-"Θα συναντηθούμε Οκτώ με Εννιά" επαναλαμβάνει ο άντρας χωρίς να παρακολουθεί το ύφος της συνομιλίας.
-......
Πιστεύει κανείς πως η κοπέλα ακολούθησε τον εγωκεντρικό νεαρό στο αυτιστικό του ταξίδι;;;

                                                                    2/4/2016 Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

ΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό http://www.bonsaistories.gr/%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%B8%CF%89%CF%89%CE%BD/

Σφιχτά στη φούχτα μου κρατώ
το διάφανο χαμόγελό σου
και ονειρεύομαι με την αστραπή του
το τραγούδι των αγγέλων
σαν σφίγγει το σκοτάδι τα κλειστά μου βλέφαρα.

Βαστώ στον κόρφο μου ζεστό
εκείνο το αθεράπευτα αγνό βλέμμα σου
σταγόνα που στάλαξες στη θάλασσα της αθωότητας
και αφήνομαι στους κυματισμούς της
σαν το απείθαρχο μικρό παιδί.

Αγγίζω στις μέρες της γυμνής αλήθειας
τα ταξίδια της  μνήμης που ξομολογά τις θύμησες
πίσω στα σοκάκια του χαρμόσυνου χρόνου
και σε αντικρίζω -όπως παλιά-
αετό ψηλά στις φωλιές των βράχων
να χαιρετάς τη ζωή με τα ξόβεργα,
με ένα λουλούδι θάρρους κατάσαρκα στο στέρνο.

Ακούω τον βόμβο των πουλιών στο χάραμα
σαν μπερδεύανε τα τιτιβίσματα με σένα
θυμάσαι
ξυπνούσες και ξεγελιόταν η πανσέληνος
να αλλάξει το στρατόνι της
με μια κιθάρα να περιμένει
τα θαλασσινά σου λόγια να τα ταξιδέψει
στα μάτια του κόσμου
στεφανώνοντας στις λίμνες
τους ήλιους των κύκνων
με τη γλυκιά μελωδία της νιότης.

Στον Παράδεισο τη ζωή τη μετράνε με δόσεις σιωπής υποπτεύομαι.
Εδώ επάνω με τις ανάσες που περισώσαμε από τα ηχηρά μας ναυάγια.

 Μιαν άνοιξη σου 'χτισα και σε κατοίκησα
στους αδόλευτους κήπους της.

29/3/2016 Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Πρώτη δημοσίευση στην πολιτιστικού περιεχομένου ιστοσελίδα http://koukidaki.blogspot.gr/2016/03/san-paramithi-kalliopi-dimitropoulou.html

Π. Πικάσο, Μητέρα και παιδί δίπλα σε συντριβάνι.1901. 

Μητροπολιτικό Μουσείο της Ν. Υόρκης.

Μιας γέννησης  μάνα

στα στραφταλιστά της μνήμης γλιστρά 

και υποκλίνεται 

με θαυμαστικά και επιφωνήματα μάτια

στο τρυφερό της άνοιξης βλαστάρι της.

Με έμφαση στην πολυσέλιδη ώρα

αποσιωπά του τοκετού τις οδύνες

από το πρόσωπο της εγκυμονούσας αναμονής

και ενέχυρο βάζει 

την εύτοκη μέρα του νιόφερτου ήλιου

στη θαλπωρή των αγγιγμάτων

στων ματιών τις υδρορροές

στο σούρσιμο της παλάμης 

πάνω από τα νήπια των δαχτύλων τα χάδια. 

Το ευτυχές της εαρινής νεοφάνειας

χαμηλώνει από τα ψηλά παραθύρια του χρόνου

και κοιμάται παραμύθι γλυκό

στο παιδικό μαξιλάρι του ύπνου.

Αλήθεια πώς κωπηλατεί 

ο παφλασμός της θάλασσας

στο φρέσκο του καραβιού τ' ανέμισμα;

Διαστέλλεται ολάκερη η μέρα 

όταν η μνήμη ομιλεί.

                                                                     Στον Γ.

                                         

13/3/2016 Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

Πρώτη δημοσίευση http://agapas-afou.blogspot.gr/2016/03/blog-post_83.html

Κάποτε μάζευα λευκές μαργαρίτες

από τις ανθισμένες ανοιξιάτικες ώρες

και τις στόλιζα με χρυσόσκονη και άλικο χρώμα

από του αυγούστου το πανσέληνο φεγγάρι.

Ύστερα τις τύλιγα στο λαιμό μου στεφάνι

σαν χαβανέζικη  άσμενη νιότη,

τις κουβαλούσα στο σπίτι

και ονειρευόμουν το βαθύ σου το άρωμα.

Στη θαλπωρή του φιλιού σου

άνοιγαν τα άγουρα σέπαλα στο φως

και τραγουδούσε με τους ρυθμούς σου η άνοιξη.

Στου ανέμου το σκίρτημα αναριγούσα με δέος,

 λάγνος αγέρας και λικνιζόταν 

με της καρδιάς σου τους ατίθασους χτύπους

σαν με αναζητούσες στο βάθος του χρόνου. 

Ταξίδευε με των ματιών σου το άδολο βλέμμα

σαν μ' έλουζες με της νύχτας τα γυμνά τα αστέρια

και κολυμπούσε με των χειλιών σου την καυτή την ανάσα 

στο άγριο του κορμιού και ασυγκράτητο κύμα.

Ακόμα σου μιλώ για τα λουλούδια.

Ακόμα αγαπώ τις λευκές μαργαρίτες.

Ακόμα μεθώ με το άρωμά σου.

Ήταν ο έρωτας σου ψιθύρισα.

Είναι η αγάπη μου λες.

                                     
                                                                                                 Στον Α. Τ.
                                                                              15/3/2016  Καλλιόπη Δημητροπούλου