ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΡΟΥΧΑ

 Πρώτη δημοσίευση http://www.bonsaistories.gr/%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%B1-%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%87%CE%B1/

                                         
                                           Πίνακας: Σικελιώτης Γιώργος-Μαυροφόρες


Εκείνη την εποχή
οι γυναίκες της χώρας Σολλύργ
φορούσαν μαύρα ρούχα
με πιέτες πόνου
και είχαν λυτά τα μαλλιά τους. 
Η Εκάβη αιχμάλωτη Τρωάδα κραυγή
στου πολέμου τα σπλάχνα.
Η Δήμητρα ικέτιδα στον Άδη 
για την απαχθείσα κόρη.
Άδει της Αντιγόνης ο θρηνητικός κομμός.
Μιλούσαν χαμηλόφωνα σαν σε μουσείο
και κατάπιναν τα πικρά φάρμακα
της αδικημένης σποράς τους.
Μόνο ο ξεναγός φορούσε τη γλώσσα
της απόλυτης κυριαρχίας
φούσκωνε το στέρνο της επικράτησης
με τους δόλιους ακροβατισμούς του
και ζάρωναν τα αγάλματα
από της ύβρεως το ανάστημα.
«Μακριά από τα χαλασμένα δόντια»
φώναζαν δυνατά οι φύλακες.
Από τότε όλες τις Κυριακές
οι αρτηρίες του χρόνου
είναι γεμάτες από άλμη θάλασσας. 
Όχι εκείνης της γαλάζιας
που σου υπόσχεται ταξίδια
με ταχύπλοα ηλιοκροταλίσματα
πίσω από χαρούμενες κουρτίνες
και δροσερά αφεψήματα.
Της άλλης της κυματερής 
και αδίσταχτης πόρνης
που τρέφεται με προδομένα κορμιά
και αδηφάγα πέλματα.
Από τότε όλες οι γυναίκες τις Κυριακές
φορούν μαύρα ρούχα
με πιέτες πόνου
και έχουν λυτά τα μαλλιά τους.

ΗΧΟΙ ΣΙΩΠΗΣ

Σιωπή

η πιο μεγάλη κουβέντα

παράταιρη και οδοσήμαντη

στέλνει επιστολές 

στους απερίσκεπτους άλλους

όχι από άγνοια ή κάποιον θάνατο

από πλήρη διαύγεια 

και με αντίστασης πέλματα.

Σιωπή

η πιο κραυγαλέα κουβέντα

θροΐζει ο ύπνος της

σε μιαν έρημο μ΄ ένα παράθυρο

πίσω από άδειους εγκέφαλους

και μυστήριους κώδικες.

Γυναίκα με στέρνο λέοντος;

Ίσως κάποιος μια μέρα

να λύσει το αίνιγμα.

                        20/8/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

Ασυντήρητες σχέσεις

Πρώτη δημοσίευση στο http://koukidaki.blogspot.gr/2016/08/asyntirites-sheseis.html

Στρέφω το βλέμμα στον κήπο
που χρόνια έχει θρασέψει...
Δυο τρία παλιά μελανοδοχεία
-ομίχλη υγραίνει τον χώρο,
έλιωσε παρατημένο το λευκό το χαρτί-
κι εκείνη η φθαρμένη καρέκλα
των παιδίσιων κυμβάλων
άλλαξε σχήμα.
Μοιάζει με θλιμμένο παλιάτσο
σε άδεια σκηνή.

Καθώς πλησιάζω
στρέφει το πρόσωπό της
κλείνει το στόμα
κι αρνείται να με αναγνωρίσει.

Νυχτώνει καιρό.
Οι ρυτίδες της γινήκαν στριφνές αυλακιές
πιότερες οι απουσίες
οι όργητες γιγάντιες δρασκελιές
και φυγαδεύουν λιμνάζοντα αισθήματα
από το εγκαταλειμμένο στρατόνι.

Αγγίζω ένα τέλι
από τη σκιερή της σιωπή.
Μα πόσο λυπάμαι
που δεν κορφοκόπησα εδώ και χρόνια
τα τόσο σπουδαία της άνθια.

                                                       ©13/8/2016 Κ.Δ

ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΙΣ (ΕΜΜΕΤΡΗ ΚΡΙΤΙΚΗ)

Δημοσιεύτηκε στη λογοτεχνική ιστοσελίδα  http://www.bonsaistories.gr/%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B9%CF%83/

"Ερέβους έλευσις":
ενήλικη καταμέτρησις
περί αποσιωπήσεων ενδοσκόπησις
περί ροής του ΑΕΝΑΟΥ βίου,
της απουσίας, των δακρύων.
Αυτό είναι τέχνη.
Στίχος μεστός, δομημένος 
στης μοναξιάς το νιο συνονθύλευμα
με τις επιφυλάξεις του,
τις κραυγαλέες σιωπές του,
με τις απαριθμήσεις του έσω βίου, 
τα τιμαλφή του σε χρόνους παρελθοντικούς.
Αυτό είναι τέχνη. 
Στίχος ειρωνικός και μεταμφιέζεται...
Λες έρως.
Λες θάνατος.
Και το αιολικό σου ασκί διαρρηγνύει τη βαρύτητα του χρόνου.
Αυτό είναι τέχνη.
Φευγάτος έρωτας
λανθάνων θάνατος
αποσιωπητικών -πολλών αποσιωπητικών- ελεύσεις.
Αυτό είναι τέχνη. 
Ο αδάμαστος λόγος σου
συστρατεύεται τις νύχτες με τον φόβο
ξορκίζει μαινάδες αποδράσεις,
αποφράδες αφίξεις,
πυρώνει την πένα σου.
Ο άνθρωπος προσδοκά
πορεία μες στην πορεία του. 
Αυτό είναι τέχνη.
Με το τσιγάρο για άναμμα
κι εσύ το προσάναμμα.
Αυτό είναι τέχνη.
Να κλίνεις τα συστατικά της ποιήσεως
στις πτώσεις της περισυλλογής σου:
Η ηχώ
της επαναλήψεως
την μνήμην
τα οικιακά -πρωτίστως- τα οικιακά...σύμβολα.
Αυτό είναι τέχνη.
Ο έρωτας με τις υποψίες της μακροημέρευσης
στα μελτέμια του χείλη,
στις μπρούτζινες αποδημίες του
με τις αποχωρήσεις του,
με τις απουσίες του όλες παρούσες.
Αυτό είναι τέχνη.
Στο δίσημο του πανδαμάτορα χρόνου
στην αυγή και στη δύση του γκρεμίσματος
στην ύπαρξη των διδακτορικών σου -μνήμη, φόβος, νύχτα-
και στην ανυπαρξία του όλου -κατακερματισμένο όλο-.
Αυτό είναι τέχνη.
Στη σαγήνη των ξοφλημένων ονείρων 
και στην υποβόσκουσα ελπίδα 
για το ξημέρωμα του συννεφιασμένου ήλιου.
Η ποίηση μέσα στο έρεβος
για τις αμυδγαλιές που δεν ανθίσανε 
για τις αμυγδαλιές που δεν θα ανθίσουν.
Αυτό είναι τέχνη.
Η ποίηση μνήμη.
Η μνήμη μοναξιά.
Η μοναξιά ήλιος.
Κυκλώνει την πορεία του
ματώνει τις ανατολές σου. 
Το φεγγάρι απέδρασε
κι εκείνο το "πικάπ φθινόπωρο"
-το ανταμικό-
μεταποιώντας άσμα δικό σου
ποιεί την ύψιστη τέχνη του λόγου.
Θυμήσου ποιητή του ερέβους
τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται...
ως αειθαλές έχεις τύχη
να καλημερίζεις ολόκληρο το αλφάβητο
και να χαράζεις πορεία 
στους συντονισμούς του ουρανού σου...
Αυτό είναι τέχνη.
Αυτό είναι η τέχνη σου.

Στον νεαρό ποιητή Βιργίλιο Βεργή για την πρώτη του ποιητική συλλογή
"Ερέβους έλευσις: εφηβική καταμέτρησις" , εκδόσεις Ιωλκός.                        
3/7/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

Αγγελτήριο

                                                       

Χτες βράδυ

τη θηριώδη νύχτα 

οι δρόμοι

φόρεσαν το κατακόκκινο πουκάμισο

-το πολυφορεμένο-

αμείλικτης προέλευσης

σε ξεχειλωμένη ύφανση 

και άγρια υφή

με μανικετόκουμπα

σάρκας τεθλασμένα οστά.

Είναι αγορασμένα σε πολλά χρώματα

για να ταιριάζουν με όλους τους νεκρούς.

Στην ετικέτα διαβάζω

σε καμιά πλύση δεν ατμίζει ο αιμάτινος λεκές.

Κάποιος πόλεμος 

επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος

ξυρίζει το χώμα

σαρώνει τα φύλλα που πέφτουν

και τυλίγει στις κολόνες

αγγελτήρια θανάτου.

                                                           
                                                    16/7/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου

ΑΜΦΙΔΡΟΜΗ ΜΕΤΡΗΣΗ

Δημοσιεύτηκε στο http://koukidaki.blogspot.gr/2016/07/amfidromi-metrisi-kalliopi-dimitropoulou.html

Κοιμήσου αγέρα
Μην κροταλίζεις τα τρυφερά μου
Μην κροταλίζεις τη σκόνη μου
Από τα τόσα που μου χάρισες
τα περισσότερα σου τα δίνω πίσω
Δεν επιθυμώ να χηρέψουν τα βήματά σου
Είναι και δικοί μου στεναγμοί
Στοιβάξου στο χρόνο
μας ορίζει και τους δυο
Ετούτος μονάχα θα απομείνει
με τις αναμετρήσεις του
Σε φιλώ με ένα κλάμα
Θα σε αποχαιρετήσω με την αποδημία μου.
                                 
11/7/2016 Καλλιόπη Δημητροπούλου