Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

«Τον ποιητή, τον ποιητή 
φωνάξτε»
καλούσε το σώμα 
σαν έφτασε η ώρα του 
γης και κουρνιαχτός να γενεί.

«Μα γιατί, μα γιατί»
ρωτούσαν οι αδαείς τριγύρω.

«Μα ο ποιητής κι ο θάνατος 
τα ίδια σπαθιά βαστούνε»
αποκρίθηκε εκείνο
ακροβατώντας
στο σύνορο ορατού και αοράτου.
Αλήθεια 
με την ελάσσονα φωνή ο στίχος
και το σινάφι του σε μείζονα ο θάνατος
για τη ζωή στο άπειρο φρουμάζουν.

Κι ύστερα παρέδωσε τα κλειδιά
σε άλλο σώμα
σε άλλον στίχο
και διάβηκε την Προποντίδα του
μ' ένα κομμάτι φως.

ΣΤΗ ΝΙΟΤΗ ΣΟΥ

Σε ποιο δεντρί να θρηνήσει
ο ουρανός σου με τ΄αστείρευτο δάκρυ του;
Σε ποιο πεύκο να γείρει 
να πενθήσει με τη βοή τ' ανέμου
το λιθάρι της γης σου;
 Άγγελος, φώτιζες της μάνας σου το στέρνο
άνεμο από τα μικράτα σου 
σε ντάντευε με της ζωής τις σταγόνες
σε έπλαθε από καμάρι και πηλό.
Σχολιαρούδι και κάτι ο χρόνος της ζωής σου.
Με τους κατακλυσμούς της νιότης
να γδέρνουν του χεριού τους μυώνες 
ερωτεύεσαι την ορμή του δικύκλου
οργώνεις της Σμέρνας το ύψωμα
γυρεύεις τ΄απάτητα βουνά.
Με τη μοτοσυκλέτα σου 
τσακίζει του χρόνου ο κύκλος
εξαργυρώνει τους κλώνους σου με αίμα
σαν κλείδωσε τη μέρα σου στην άσφαλτο ο πόνος.
Με ένα βαρύ βλεφάρισμα
θα βαρά τα κρουστά της αγάπης 
η αγαπημένη σου.
Με ένα βαρύ βλεφάρισμα
θα σε αποχαιρετήσουν οι φίλοι σου
με σφιγμένα τα δόντια
σιωπηλοί, αποκαμωμένοι.
Με μαύρους αριθμούς πια
θα σε λογιάζει το βουνό της Πλατιάνας 
σαν θα ανεβαίνεις με τη μηχανή σου
του ουρανού τη μαρμάρινη σκάλα.
Να προσέχεις Άγγελε.

Στη μνήμη του 19χρονου Άγγελου από την Ηλεία 19/6/2018

ΓΙΟΥΝΗΣ

Κατράμι το βλέμμα
ένας Γιούνης έριξε άγκυρα
με ένα δεμάτι δάχτυλα
εσταυρωμένα.
Αλλού τα αγκάθια
κι αλλού τα ροδοπέταλα.
Κι ύστερα ήρθε η θάλασσα
με όλες τις υποσχέσεις της
κι άνοιξε πυρ
στη συγχορδία των αντιθέτων.
Γιούνης με το λινό του σεντόνι
να σημαδεύει 
πότε τον ήλιο
και πότε το στάχυ.

ΤΟ ΣΚΙΑΧΤΡΟ

Στις άνυδρες τούτες ημέρες

ο άνθρωπος εγίνηκε

το σκιάχτρο του εαυτού του.

Καμώθηκε χαμόγελο

μα πρόκαμαν

της μοναξιάς του τα εάλω.

ΠΕΤΑΛΟΥΔΙΤΣΕΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Φόρεσε τα κόκκινα παπούτσια
με το κραγιόν αυλάκωσε τα χείλη
τα ξερικά από τις άγριες χρήσεις.
Σούρωσε κι η εποχή
στο άνυδρο τοπίο.
Δοκίμασε να πετάξει
το δέρμα της στον τοίχο
η πόρτα ξεκλείδωτη
και η «κυρία» λείπει
από την αίθουσα υποδοχής
στοίχημα πως 
δεν την χρειάζονται άλλο.
Με τα φτερά νωπά
δυο γύρους πρόλαβε να κάμει.
«Στην οδό Απόγνωσης θα τη βρείτε»
η ειδοποίηση στο γραφείο φροντίδας
που διανυκτερεύει.
Τελικά στα σκοτεινά η ζωή
ζωή δεν έχει.

ΣΤΟΥΣ ΑΙΘΕΡΕΣ

Σκυριανή η θάλασσα
που χειροφίλησες στ΄απόσκιο σου.
Ποιας γοργόνας αγκαλιά
λιμπίστηκε το γέρμα σου;
Ποια κοχυλόπετρα
τη νιότη και την ομορφάδα σου;
Στις εσχατιές γεννήθηκες
εκεί που ισιώνει ο αετός
κι αποκοιμιέται ο γλάρος
εκεί που ο  Όλυμπος καλπάζει
δεσποτικά στους ουρανούς του.
Εκεί και η μάνα σου 
στ' αγνάντι για τον ήλιο
ψηλά στο Μορφοβούνι
σε νανουρίζει 
με της μοίρας της κακοτυχιάς 
την κοφτερή την πέτρα.

 (Στη μνήμη του σμηναγού Γιώργου Μπαλταδώρου)

Η ΠΑΡΑΜΑΝΑ

Δημοσιεύτηκε https://tovivlio.net/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%B1/

Επιστρέφω τα μαλλιά μου στη θέση τους
τούτος ο αέρας δε λέει να κοπάσει
υφίσταται του έσω βίου εξοχές.
Εξέχει η πτώση των κρύων εποχών
της νυχτερινής βάρδιας το κασκέτο.
Η πένα μου εξέχει -σκληρό νυστέρι-
μετρά σταγόνες από οξύ στο δέρμα
καρφώνει πρόκες από τρυφερότητα
σε κρύα μάγουλα 
χειμώνα με ξεβράζει στα βράχια της.
Μια θηλυκή παραμάνα έχω πάντα
ραμμένη στο πανωφόρι μου.
Κάποιοι, ποίηση, την είδαν.
Είπαν, πως αφήνει 
μια κάποια ζέση στον κόσμο 
-αρσενικός στο πρόσημο-
που έχει πάντα στη βάση του τον πόνο.
Τι να σας πω. Εγώ πάντως μόνο 
πάνω σε παλίρροιες περπατώ.